CEm|AmG
FEm|DmG
CEm|AmG
FEm|DmG|C
เราCเป็นเพียงแค่ฝุ่นEmผง
อยู่ในโลกAmที่มันกว้างไกลG
ไม่อาจเดินFตามโลกที่กEmว้างใหญ่
โดยที่ไDmม่ต้องหยุดพักG
บ่อยครั้งCที่เราต้องตามEmหา
ต้องไขว่คว้าAmต้องเดินต้องไป G
ต้องจดจำFไปถึงที่ต้องEmเก็บไว้
ทั้งที่ไDmม่ได้จำเป็นG
ถามCตัวเองดูบ้างEmไหม
ว่าสิ่งไหนที่AmมันสำคัญG
ว่าสิ่งไหนFที่มันควรEmต้องทำ
สิ่งไหนDmที่ควรพักลงG
ก็เพราCะบางทีเรายังEmฝืน
ยังกล้ำกลืนAmฝืนทำมากมายG
ทั้งที่ดวงใจขFองเราแทบEmไม่ไหว
แต่ก็ไDmม่ยอมGพักก่อนC C7
* ถ้าหากว่าเราF.. นั้นไม่รGอ
ระยะเวลาEmก็ไม่ได้นานAm
หากว่าเราF.. ไม่จำG
ก็ไม่ต้องมีสิ่Cงใดหล่นหายC7
ถ้าหากว่าเราFนั้นไม่เGดิน
เมื่อนั้นปลายEmทางคงไม่ได้ไกลAm
หากตัวเราFไม่เก็บไว้ G
ก็จะไม่มีสิCงใดที่เสีย
ถ้าตัวCเราลองหยุดEmพัก
สิ่งเหล่านั้นAmก็ยังเคลื่อนไป G
ไม่มีผลFแม้ว่าเราEmหายไป
มันDmก็ยังอย่างเดิมG
อาจเป็นCเราเองที่ไขว่Emคว้า
ที่ตามหาAmมันอยู่ร่ำไป G
ทั้งที่บ้างครั้งFมองข้ามไปก็Emได้
ไม่จำเป็นDmต้องทำGทุกอย่างC C7
* ถ้าหากว่าเราF.. นั้นไม่รGอ
ระยะเวลาEmก็ไม่ได้นานAm
หากว่าเราF.. ไม่จำG
ก็ไม่ต้องมีสิ่Cงใดหล่นหายC7
ถ้าหากว่าเราFนั้นไม่เGดิน
เมื่อนั้นปลายEmทางคงไม่ได้ไกลAm
หากตัวเราFไม่เก็บไว้ G
ก็จะไม่มีสิCงใดที่เสีย
CEm|AmG
FEm|DmG
CEm|AmG
FEm|DmG|CC7
* ถ้าหากว่าเราF.. นั้นไม่รGอ
ระยะเวลาEmก็ไม่ได้นานAm
หากว่าเราF.. ไม่จำG
ก็ไม่ต้องมีสิ่Cงใดหล่นหายC7
ถ้าหากว่าเราFนั้นไม่เGดิน
เมื่อนั้นปลายEmทางคงไม่ได้ไกลAm
หากตัวเราFไม่เก็บไว้ G
ก็จะไม่มีสิCงใดที่เสีย
* ถ้าหากว่าเราF.. นั้นไม่ตGาม
เมื่อนั้นเราเองEmก็ไม่ต้องเหนื่อยAm
หยุดพักF.. เรื่อยๆG
เพื่อให้จิตใจไCด้คลายช้ำC7
หากว่าเราF.. ไม่รั้งG
เมื่อนั้นเราEmเองก็ไม่ผิดหวังAm
หากไม่ได้คFรอบครองสิ่งนั้นG
ก็ไม่มีวันCที่จะเสียไป
อาจดูเCป็นคนที่ใจร้Emาย
อาจดูเหมือAmนหัวใจไม่มี G
อาจดูเหมือFนไม่สนใจที่Emมี
ดูเหมือDmนคนที่เฉยชาG
แต่มันCจำเป็นในบางEmครั้ง
ที่เรานั้นAmต้องหยุดพักก่อนG
เพราะบางสิ่งนั้นFก็จำเป็นEmต้องปล่อย
บางครั้งDmจำยอมต้องวางG
หากเราCไม่ตามไม่ไข่วEmคว้า
ไม่เก็บไว้หAmรือไม่ครอบGครอง
สิ่งทั้งหลาFยมันก็ยังEmคงกอง
Dmที่เดิม[]ไม่เคยหายไป G
และวันCเวลาที่ยังEmหมุน
สิ่งเหล่านั้นAmก็ยังเคลื่อนไป G
หากว่าFเรานั้นวิ่งตามEmไม่ไหว
ก็ขอDmให้หยุดGพักก่อนC
ถ้าหากว่าFเรานั้นวิ่งตามEmไม่ไหว
ก็ขอDmให้หยุดGพักก่อนC
