//
หากพรุ่งนี้ตัวเราทั้งสอง นั้นไม่ได้พบกันอีก จะคิดถึงกันบ้างอยู่ไหมเมื่อที่ห่างไกล จะเก็บความทรงจำความรัก ข้างในส่วนลึกหรือไม่ เราจะยังคงเป็นดังดวงใจ ของกันหรือเปล่า กลัวฉันกลัวพรุ่งนี้ จะไม่ได้พบเธออีก กลัวฉันกลัวพรุ่งนี้ เราต้องห่างไกล กลัวเป็นคนถูกทิ้ง ฉันกลัวถูกลืมหรือต้องเดียวดาย ฉันกลัว กลัวเราห่างไกลโดยไม่ร่ำลา * แล้วฉันจะฝืน ได้นานแค่ไหน ถ้าต้องเดินทางอันแสนไกลโดยไม่มีเธอ ก็เพราะผ่านมา มีเธอเสมอ อยู่ข้างหลัง หันไปก็เจอเธออย่างเดิม กลัวเส้นทางความฝัน ของฉันไม่มีเธออีก กลัวว่าโลกใบนี้ ต้องกว้างกว่าเดิม กลัวว่าต้องคิดถึง เมื่อมองไปหาแล้วไม่ได้เจอ ฉันกลัวฉันกลัวหมดเลยเมื่อเราไกลห่าง * แล้วฉันจะฝืน ได้นานแค่ไหน ถ้าต้องเดินทางอันแสนไกลโดยไม่มีเธอ ก็เพราะผ่านมา มีเธอเสมอ อยู่ข้างหลัง หันไปก็เจอเธออย่างเดิม * แล้วฉันจะฝืน ได้นานแค่ไหน ถ้าต้องเดินทางอันแสนไกลโดยไม่มีเธอ ก็เพราะผ่านมา มีเธอเสมอ อยู่ข้างหลัง หันไปก็เจอเธออย่างเดิม นึกไม่ออกเลย ถ้าต้องจากกัน คงดั่งค่ำคืนที่แสนยาวนานในฤดูฝน จะเป็นอย่างไร ถ้ามีสักคน คนที่เรารักมาจากเราไปไม่หวนคืนมา เราทุกคนเกลียดการห่างไกล แต่สุดท้ายเราต้องไกลห่าง แม้ว่าเราเกลียดความอ้างว้าง แต่สุดท้ายเราก็ต้องเจอ ความคิดถึงที่กัดกินใจ ไม่อาจหลุดพ้นได้สักครั้งเลย ยิ่งนานโอ้ใจเจ้าเอ๋ย ยิ่งคิดถึงเธอ.. ความคิดถึงที่กัดกินใจ ไม่อาจหลุดพ้นได้สักครั้งเลย ยิ่งนานโอ้ใจเจ้าเอ๋ย ยิ่งคิดถึงเธอ.. แล้ววันเวลาไม่อาจเยียวยา ความเจ็บช้ำได้สักครั้งหนึ่ง ยิ่งนานฉันยิ่งคิดถึง ยิ่งไกลยิ่งห่วง
