F|EmAm|DmG|C|G
ไปหCมดแล้ว ศักดิ์ศรีขEmองฉัน
วันAmที่เธอจากไป Em
กี่ครั้งFที่เคยทะเลาะ เคยEmมองเธอวุ่นวายAm
ทนDmไม่ไหว ท้าGให้เราเลิกCกัน
จากเคยมองEmเธอ เป็นของAmตาย
แค่บีDmบคลาย ก็อGยู่ในอุ้งมือC
แต่เมื่อเธอEmเดินไป เพิ่งพบAmเรื่องจริงสุดช้ำก็คือ
คนFที่เจียนตายD7กลับเป็น ฉันGเอง
ก็ใครที่เลิกเองF แล้วดันมาเศร้าเองG
ไหนใครที่ทำเก่งEmออกปากไล่เธอAmทุกที
เพิ่งDmรู้วันนี้ว่Gาโคตรอ่อนแอ C
ก็ใครที่หยิ่งเองFแล้วดันต้องเจ็บเองG
สุดท้ายEคนที่ดูเหมือนไม่แคร์Am
ข้างDmในกลับแพ้ Gยับเยินจริงๆ
Am|F|G|G
ซึ้งCใจแล้ว กับความEmเปลี่ยวเหงา
นอนAmปวดร้าวทุกวันEm
ปาดน้ำFตาในส่วนลึก คนEmสำนึกไม่ทัน Am
ก้มDmหน้ารับ ไม่มีGคำแก้ตัวC
F|EmAm|DmG|C
แต่เมื่อเธอEmเดินไป เพิ่งพบAmเรื่องจริงสุดช้ำก็คือ
คนFที่เจียนตายD7กลับเป็น ฉันGเอง
ก็ใครที่เลิกเองF แล้วดันมาเศร้าเองG
ไหนใครที่ทำเก่งEm ออกปากไล่เธอAmทุกที
เพิ่งDmรู้วันนี้ Gว่าโคตรอ่อนแอ C
ก็ใครที่หยิ่งเองF แล้วดันต้องเจ็บเองG
สุดท้ายEคนที่ดูเหมือนไม่แคร์Am
ข้างDmในกลับแพ้ GยับเยินCจริง ๆ
ก็เรามันหยิ่งเองF ก็เลยต้องเจ็บเองG
สุดท้ายEไม่มีไม่เหลือคนแคร์Am
ศักDmดิ์ศรีขี้แพ้ Gน่าอายจริง ๆ
Am|F|G|G|C
