ไม่จำCเป็นต้องรู้ Gถ้ารู้แAmล้วใจต้องเจ็บซะเปล่าG
หายใจเFบา ๆ ฝืนใจทEmนเอา ถามDmเธอไปก็คงไม่ดี G
เตือนCตัวเองเอาไว้ GจะรับAmความจริงได้ไหมที่มี G
ก็รู้ว่Fายังไม่มีวิEmธี รับDmมือเตรียมกับความGเสียใจC
* บอกอะไร Emเชื่ออย่างนั้นAm จะนกEmจะไม้ก็ต้องAmยอม
หลอกอะไรก็Emต้องพร้อมAm ด้วยความเต็มใจ Fทำได้อยู่แล้วG
** แค่ยอมปิดตาCข้างนึง ไม่ต้องเข้าใจเFรื่องราว
แม้ความเป็นจริงAmที่เจอ เธอGและเขา มีอFะไรในความสัมพันธ์G
โง่งมต่อไปข้Cางเดียว เหมือนได้ต่อเวลาEmช้ำแค่ข้ามวันAm
จะแกล้งFเป็นคนที่รู้ไEmม่ทัน ถ้าFmมันทำให้ฉันไม่เสียCเธอ
ไม่จำCเป็นต้องคิดG ถ้าคิดAmแล้วทำให้ใจต้องสั่นG
แค่ยังFมีเธอ แม้เพียงEmบางวัน ได้คDmรึ่งๆ กลางๆ ก็เอาG
ยอมCให้ใจสับสนG มันคล้ายAmว่าปนความช้ำและเหงาG
ที่เหมือนFตัวจริงได้เพียงEmชั่วคราว ยื้อเDmวลาต่อไปGแล้วกันC
( ซ้ำ * , ** )
รู้ทั้A#งรู้ ใครที่ควรต้องพูดลาC
แล้วA#ทำไม ใจมันยังไม่กล้าG
EmAm|EmAm
EmAm|F|G|G#
แค่ยอมปิดตาC#ข้างนึง ไม่ต้องเข้าใจF#เรื่องราว
แม้ความเป็นจริงA#mที่เจอ เธอG#และเขา
มีอF#ะไรในความสัมพันธ์G#
โง่งมต่อไปC#ข้างเดียว เหมือนได้ต่อเวลาF#mช้ำแค่ข้ามวันA#m
จะแกล้งF#เป็นคนที่รู้ไFmม่ทัน ถ้าF#mมันทำให้ฉันไม่เสียC#เธอ
F#Fm
ถ้าหากF#มันทำให้ฉันF#m.. ไม่เสียC#เธอ
