ถนนข้าวสาร - ไววิทย์

วันหนึ่งในการแสดง ของคืนวันศุกร์ ที่ผ่านมา เหมือนทุกคืน แขกเหรื่อกำลังเมามาย ล้อมวงกินดื่ม มีความสุข บนถนนข้าวสารวุ่นวาย ในบาร์นั้นมีผู้คนมากมาย เตร็ดเตร่ไปในราตรี ฉันเหมือนแมลง หลงถิ่น บินตามแสงไฟ เหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน วนเวียนซ้ำเก่า เหมือนสงคราม อยู่ท่ามกลางชีวิตเรื่อยไป ในบาร์นั้นมีผู้คนมากมาย เวลาเดียวดาย คล้ายวันและคืนหมองเศร้า ในความมึนเมาเรารู้ว่ามีทั้งดีไม่ดี ยามคืนเดียวดาย เร้นบางความหมาย เอาไว้ในที ดั่งเมาในแววตาเธอ เสื้อผ้าของเธอ ความคิดของเธอร่ำไป ดั่งเมาอยู่ในทำนอง ของเพลงทุกเพลง แม้ฉันเอง จะบรรเลงไม่เพราะเท่าไร แต่เราบรรเลงเพื่อชีวิตของผู้ยากไร้ เวลาเดียวดายคล้ายวันและคืนหมองเศร้า ในความมึนเมาเรารู้ว่ามีทั้งดีไม่ดี ฉันยังคงซื่อตรง ดำรงชีวิต ไว้เพื่อดนตรี เราอาจเจอกันในเมือง ที่เงียบสงัด มืดสว่าง หรือทางสัญจร เราจ่ายเวลาเยาว์วัย ใต้เงาปีศาจ ด้วยร่างกาย แด่กฎหมายทุกๆ มาตรา แด่กำแพง รักและมายา เรามีความจริงนั่นคือความจน เหมือนเป็นหน้าที่ ในยามราตรีฉันเห็นแสงไฟสว่างไสว ว่ายไปเพื่อเงิน เพลินบนชีวิตที่ไม่ได้ไกล เราคือแรงงานเมื่อเธอไล่ฉันลงให้จนแต้ม คือคนลงแรงให้เขากินเลือดของเราดั่งไวน์ เขายังมองเราเป็นผู้แพ้ และแพ้เรื่อยไป เรามีความจริงนั่นคือความจน เหมือนเป็นหน้าที่ แรงงานในเมืองดังเหมืองชีวีที่กว้างใหญ่ ว่ายไปเพื่อเงินเพลินบนชีวิตที่ไม่ได้ไกล เขายังมองเราเป็นผู้แพ้ และแพ้เรื่อยไป