กระดังงาเกรียมไฟ - ไววิทย์

ไฟในมือ ติดไปที่บุหรี่ จากนาที ผ่านไปเป็นชั่วโมง ปิดประตูเบียดตัวนั่งลง ก่อนโก้งโค้งให้บริการ เอาเรือนกาย ออกไปแลกเงินตรา เพียงราคาผักไม้ในจาน กลัดหน้าอกติดเบอร์รอขาน ผ่านคุณท่านหน้าตู้กระจก ไฟในเมือง แต่งดวงเริ่มสว่าง เงาลางๆ ร่างเรือนนี้ก็ปรากฏ ต่างแสดงแกล้งไปในตัวบท ดอกไม้สดยามนี้มิมีราคา ทำทุกทาง ร่างกายนี้ตามสั่ง น้ำตาหลั่งอาบนองต้องเบือนหน้า ดั่งอุทิศชีวิตเป็นนาวา แล่นตามลม ของกามาทุกค่ำคืน * เป็นไม้งาม ให้กระรอกเจาะ เป็นเพราะความจำเป็น เงินต้องใช้ ในยามลำเค็ญ ไม่กินไม่เที่ยวหรอกหนา กระดังงาต้องมาลนไฟ ให้ชายหมื่นชายโลมไล้กายา เป็นนางโลม เป็นแม่ค้า จนกระดังงาเกรียมไฟ จนเพียงเงิน แต่เธอไม่จนใจ จนเรือนกาย แต่เธอไม่จนตรอก ใครจะหมิ่นจะเมินว่ากระจอก เก็บงำความช้ำชอกไม่บอกใคร ดอกไม้งาม ถึงยามร่วงโรยรา ตามเวลา ที่มันล่วงเลยไป ผลัดใบเก่า ผลิใบใหม่ กับความใคร่ที่ไร้ราคา * เป็นไม้งาม ให้กระรอกเจาะ เป็นเพราะความจำเป็น เงินต้องใช้ ในยามลำเค็ญ ลูกชายกำลังศึกษา กระดังงา ต้องมาลนไฟ ให้ชายหมื่นชายโลมไล้กายา เป็นนางโลม เป็นแม่ค้า จนกระดังงาเกรียมไฟ * เป็นไม้งาม ให้กระรอกเจาะ เป็นเพราะความจำเป็น เงินต้องใช้ ในยามลำเค็ญ ไม่กินไม่เที่ยวหรอกหนา กระดังงาต้องมาลนไฟ ให้ชายหมื่นชายโลมไล้กายา เป็นนางโลม เป็นแม่ค้า จนกระดังงาเกรียมไฟ เป็นนางโลม เป็นแม่ค้า จนกระดังงาเกรียมไฟ