คนฟั่นเฟือง - สีเผือก คนด่านเกวียน

ท้องฟ้ามืดดำค่ำคืนมืดมน หัวใจผู้คนหมองหม่นโหยหา คืนแล้งไร้แสงจันทรา น้ำตาของฉันหลั่งริน ราดรดดวงใจ วัยรุ่นหน่อนเยาว์ก้าวเท้าย่างเดิน วัยอันจำเริญวัยหวานแห่งวัย ฉัน ก้าวเดินพลาดไป หมองไหม้ ดำดิ่งลึกลง ชีวิตหมองลง.. * หวัง เพียงหวัง สู้ทน กล้ำ กลืน ยืน เพื่อลืมลบรอยความหลัง ด้วยฉันยัง ฝันใฝ่ดีงาม ล่องลอยเวียนวนทะเลสังคม คลื่นสาดซัดโถมชีวิตเปลี่ยนไป และแล้ว เส้นทางสุดท้าย ร่างกายฉันถูกจองจำ รักษาจิตใจ.. ** เขา ว่าฉัน นั้นคน ฟั่น เฟือน ลืมเลอะเลือน เลื่อนลอยล่องฝัน แต่บางวันฉันมันจดจำ ( ซ้ำ * , ** , * , ** )