F#m|D|A|E( 2 Times )
หลายF#mคราวที่เจอะใครDสักคน
แล้วAมันก็จบลงEโง่ๆ
หลายF#mคนที่ผ่านมาDแล้วไป
ทิ้งAไว้แค่ความเหงาEโง่ๆ
จะF#mกี่ครั้ง ต่อDกี่ครั้ง
มีแAค่รอยน้ำตาไม่เหือดEหาย
นี่แF#mหละฉัน นี่แDหละฉัน
เกิดAมาเพื่อให้คนเขาจากEไป
D|D
นั่งF#mมองดูกรวดทรายDในน้ำ
กลิ้งAไปก็กลิ้งEมาโง่ๆ
น้ำF#mแห้งก็แดดDเผาทั้งวัน
น้ำAมาก็กลิ้งEไปโง่ๆ
อยู่อF#mย่างนั้น อยู่อย่Dางนั้น
อยู่ใAนน้ำที่มันไม่หวนEคืน
นั่นF#mล่ะฉัน นั่นDล่ะฉัน
มีแAต่คำว่าเหงาให้กล้ำEกลืน
* ไหลAผ่าน ฉันEไป และDไม่เคยจะคืนAมา
รักF#mจาก ฉันC#mไป ไม่เDคยกลับมามองEหา
ไหลAผ่าน ฉัAmaj7นไป ฉันDก็คงมีราAคา
แค่ก้อนหินD สักก้อนหนึ่งE ในลำธารF#m
(มันไม่มีค่าD..)
(เพียงก้อนหินD แค่ก้อนนึงE ไม่มีค่า..F)
F#m|D|A|E( 2 Times )
เป็นF#mก้อนหินที่แค่เปียกD
และประเดี๋ยวก็แห้งผาก
เป็นAก้อนหินที่เป็นแค่ก้อนEหิน
เป็นF#mแค่คนที่เฝ้ารอ เจอDแค่คนที่เลยผ่าน
เป็นAคนที่ใครๆ ไม่อิEน
เป็นF#mก้อนหินที่ไม่มีDใครจะหยิบมาถือ
ไม่มีAใครที่ไหนต้องEการ
มีชีF#mวิตที่ไม่มีDใครเขาอยากจะรัก
ไม่มีAใครที่ไหนผูกEพัน
( ซ้ำ * )
C|F|C|F
Am|G|F|F|Am|G|F|G
ไหลCผ่าน ฉันGไป และFไม่เคยจะคืนCมา
รักAmจาก ฉันEmไป ไม่เFคยกลับมามองGหา
ไหลCผ่าน ฉัCmaj7นไป ฉันFก็คงมีราCคา
แค่ก้อนหินF สักก้อนหนึ่งG ในลำธาร Am
ไม่ใช่เพชรF ไม่ใช่พลอยG อันล้ำค่า Am
เป็นได้เพียG/Bง ก้อนC หิน.. F
