อย่าคาดหวัง Phumin

เราCเป็นเพียงแค่ฝุ่นEmผง

อยู่ในโลกAmที่มันกว้างไกลG

ไม่อาจเดินFตามโลกที่กEmว้างใหญ่

โดยที่ไDmม่ต้องหยุดพักG

บ่อยครั้งCที่เราต้องตามEmหา

ต้องไขว่คว้าAmต้องเดินต้องไปG

ต้องจดจำFไปถึงที่ต้องEmเก็บไว้

ทั้งที่ไDmม่ได้จำเป็นG

ถามCตัวเองดูบ้างEmไหม

ว่าสิ่งไหนที่AmมันสำคัญG

ว่าสิ่งไหนFที่มันควรEmต้องทำ

สิ่งไหนDmที่ควรพักลงG

ก็เพราCะบางทีเรายังEmฝืน

ยังกล้ำกลืนAmฝืนทำมากมายG

ทั้งที่ดวงใจขFองเราแทบEmไม่ไหว

แต่ก็ไDmม่ยอมGพักก่อนC C7

* ถ้าหากว่าเราF.. นั้นไม่รGอ

ระยะเวลาEmก็ไม่ได้นานAm

หากว่าเราF.. ไม่จำG

ก็ไม่ต้องมีสิ่Cงใดหล่นหายC7

ถ้าหากว่าเราFนั้นไม่เGดิน

เมื่อนั้นปลายEmทางคงไม่ได้ไกลAm

หากตัวเราFไม่เก็บไว้ G

ก็จะไม่มีสิCงใดที่เสีย

* ถ้าหากว่าเราF.. นั้นไม่รGอ

ระยะเวลาEmก็ไม่ได้นานAm

หากว่าเราF.. ไม่จำG

ก็ไม่ต้องมีสิ่Cงใดหล่นหายC7

ถ้าหากว่าเราFนั้นไม่เGดิน

เมื่อนั้นปลายEmทางคงไม่ได้ไกลAm

หากตัวเราFไม่เก็บไว้ G

ก็จะไม่มีสิCงใดที่เสีย

อาจดูเCป็นคนที่ใจรEm้าย

อาจดูเหมือAmนหัวใจไม่มี G

อาจดูเหมือFนไม่สนใจที่Emมี

ดูเหมือDmนคนที่เฉยชาG

แต่มันCจำเป็นในบางEmครั้ง

ที่เรานั้นAmต้องหยุดพักก่อนG

เพราะบางสิ่งนั้นFก็จำเป็นEmต้องปล่อย

บางครั้งDmจำยอมต้องวางG

หากเราCไม่ตามไม่ไข่วEmคว้า

ไม่เก็บไว้หAmรือไม่ครอบGครอง

สิ่งทั้งหลาFยมันก็ยังEmคงกอง

Dmที่เดิมไม่เคยหายไป G

และวันCเวลาที่ยังEmหมุน

สิ่งเหล่านั้นAmก็ยังเคลื่อนไป G

หากว่าFเรานั้นวิ่งตามEmไม่ไหว

ก็ขอDmให้หยุดGพักก่อนC

ถ้าหากว่าFเรานั้นวิ่งตามEmไม่ไหว

ก็ขอDmให้หยุดGพักก่อนC