//
* ค่ำคืนยาวนาน ครอบงำหัวใจ ถ้าหากต้องเดินทางไกล จะมีใครไหมที่ไปกับฉัน ในความเป็นจริงคือมันไม่มีเลย จะนานแค่ไหนก็ยังไม่คุ้นเคย ต่างคนต่างเลือกหนทางที่ต้องเดิน เรื่องของเรานั้นจึงไกล.. เกิน มักจะคิดไปไกลจนไม่อาจจะนอนหลับ และยังคงสัมผัสได้ในวันที่มือฉันโดนปัด ภาพในอดีตยังคงตามมาหลอกหลอน จำได้ทุกสัมผัสไม่ว่าจะกอดหรือกลิ่นหอม ไม่ใช่ฝันร้ายเพราะว่ามันคือความจริง เจ็บกว่าตะโกนคือทำเป็นไม่ได้ยิน เธออาจจะชินอยากจะทำได้ อย่างเธอพยายามลืม ให้มันชินแต่ก็ยังละเมอ บางคนจมปลักเพราะภาพจากอดีตย้อน ไม่อาจจะลบเลือน ให้หายได้เหมือนกับสี ย้อมในยามราตรีฉันยังมีความกังวล จำเป็นต้องคิดไปไกลทั้งที่คิดถึงแค่บางคน แต่ทำไมเมื่อก่อนยังรู้สึกว่ากลมเกลียว แต่ปัจจุบันทำไมฉันดูเพียงคนเดียว ไม่มีใครสนว่าจะดีจะเลวหรือร้าย เที่ยงคืนเพราะนี่เวลาที่ฉันเดียวดาย ( ซ้ำ * ) กลัวความมืดตอนปิดไฟ หลบในมุ้งกับภาพเธอนึกถึงเรื่องที่ผิดไป เหลือไว้เพียงแค่กลิ่นผสมภาพในจิตใจ เราแยกไปคนละทาง ไม่ทันขอโทษที่ผิดไป หลังจากที่เธอเลือกเดินจาก แค่อยากให้เธอช่วยเห็นใจ ดันยกให้เธอเป็นหนึ่งในล้าน แปลว่าฉันพร้อมฉันยอมไม่เหลือใคร และเวลาฉันสับสน ต้องหนีปัญหามากมายอีกเท่าไร ฉันยอมรับฉันอ่อนแอฉันเข้าใจ พอแสงหมดยามราตรีมันตัดฉาก มาคิดถึงเธอทุกทีที่หลับตา เตือนตัวเองไว้ บอกตัวเองไว้ กลัวเธอไม่ได้กลับมา เธอมาแค่ตอนหลับตา ไม่นาน ไม่นานก็เช้า พระจันทร์จะลาลับไป ยามเมื่อรัตติกาลมันสั่นสะท้านซึมซ่านข้างใน ฉันจำแม้นานผ่านมาเพราะมันยังประทับใจ แม้คืนนี้เธอไม่อยู่ และยังไม่รู้ต้องทำยังไง กอดตัวเองเอาไว้ n crying all night long ภาพคู่เรานั้นมันยังคงตั้งไว้ แต่ก็ต้องทำใจไม่ให้ไม่มอง เมื่อเราได้จากเธอคงเข้าใจ Why i like ta do tha song 4 life เพราะมันคือความทรงจำที่ฉันเก็บไว้ จากรักครั้งเราเคยได้ลอง ฟูมฟายเธอไม่ได้ยินอยู่ดี มันจวนจะตาย และยังไม่ตาย don,t worry let it be และทุก ๆ ทีที่ฟ้าสลัว ฉันกลัวฉันทนฉันกล้ำกลืน เพราะฉันยืนย่ำอยู่ในความโดดเดี่ยว เพียงตัวคนเดียวทุกค่ำคืนยาวนาน ( ซ้ำ * ) ไม่นานไม่นานก็เช้า ไม่นานพระจันทร์จะลา ไม่นานไม่นานก็เช้า ไม่นานพระจันทร์จะลา ไม่นานไม่นานก็เช้า ไม่นานพระจันทร์จะลา ไม่นานไม่นานก็เช้า ไม่นานพระจันทร์จะลา
