//
อย่าปล่อยให้มันสายไป ในขณะที่หายใจ อย่าปล่อยให้มันสายไป ในขณะที่หายใจ บางครั้งหนึ่งวินาทีนั้นก็สายไป รู้สึกว่าไม่ได้พูดมันเหมือนว่าไม่ได้หายใจ อยากจะชั่งแม่งและทิ้งแม่งและปล่อยเมิน แต่มันยังคงติดและบางสิ่งจะต้องทำ ความรู้สึกเสียใจไม่อาจจะหายในหนึ่งวัน ไม่อาจจะชดใช้เพียงเพราะวางเงินไว้หลายพัน และชีวิตยังต้องเดินและก็เดิน มันไม่มีบังเอิญอยากจะเมินคุณก็เชิญ มันยังเป็นวัฎจักรที่เราไม่อาจจะหลุดพ้น ทำงานหนักจนกายพังมันก็ต้องเจอกันทุกคน คุณเคยคิดว่าโลกเหลี่ยมแต่ความเป็นจริงมันกลับกลม อย่ามองว่ามันดีเพราะมันเลวได้ในทุกคน ยังคงสับสนวกวนและวุ่นวาย เอาทุกเรื่องมาใส่ใจแบบนี้ก็กลุ้มตาย บางอย่างไม่อยากทำก็ให้รู้จักปฎิเสธ อยากจะเป็นตัวเองทำอะไรเพื่อตัวเอง * อยากจะทำอย่างที่ตั้งใจ แต่ถ้าไม่ทำวันนี้จะให้ไปทำเมื่อไหร่ มันก็เป็นแบบนี้แหละ จะลืมก็เรื่องเดิม ๆ แบบนี้แหละ ไม่รู้จะเดินอย่างไรก็เพราะไม่มีเป้าหมาย ** อย่างปล่อยให้มันสายไป ในขณะที่หายใจ อย่างปล่อยให้มันสายไป ในขณะที่หายใจ มันก็เป็นแบบนี้แหละชีวิตก็เป็นแบบนี้แหละ มีแต่เรื่องเดิม ๆ ทำให้ฉันเป็นแบบนี้แหละ ก็เป็นแบบนี้แหละ ก็เป็นแบบนี้แหละ ชีวิตของฉันทุกวันเป็นแบบนี้แหละ เหมือนอยู่ในกฎของการเล่นแร่แปรธาตุ เมื่อได้สิ่งหนึ่งก็เสียสิ่งหนึ่งนั้นมันเป็นเรื่องแฟร์มาก แม้ในนาทีถ้าต้องเสียฝัน เหมือนนายฝันที่ทำหน้าที่จะไม่เสียดายในภายหลัง ชีวิตนึ่งก็เป็นแค่บทเหมือนในละคร ขณะที่หายที่หายใจคือการดำเนินในเเต่ละตอน ไม่รู้ตัวเองก็เดินดิ เลือกจากมุมเดิม ๆ ดิ ชีวิตที่ต้องเผชิญก็มีแต่เรื่องซ้ำ ๆ เดิม ๆ นิ่ เมิน ๆ ดิ ไม่รู้ตัวเองก็เดินดิ เลือกจากมุมเดิม ๆ ดิ ชีวิตที่ต้องเผชิญก็มีแต่เรื่องซ้ำ ๆ เดิม ๆ นิ่ เมิน ๆ ดิ ( ซ้ำ * , ** ) ก่อนจะสายไป อย่ามัวให้หมดลมหายใจ เหมือนดอกไม้ที่ขาดโอ้แม่กานดาอดร้อยมาลัย ชีวิตที่ขาดกลอนชีวิตในฝันมันขาดตอน อยู่ในสังคมที่ใช้ชีวิตแสดงละคร เป็นคนรวยที่มีค่าเพียงเงินทอง ความฝันฉันก็มีและอยากจะเดินตามไป แต่หน้าที่การงานฉันไม่อาจทำตามใจ ใครจะว่าอะไร ก็ปล่อยเขาเดินกันไป ฉันอยากจะเดินตามฉัน ไม่อยากเดินตามใคร ต้องคว้าฝันและทิ้งงาน พรุ่งนี้จะกินอะไร จะเลือกฝันหรือเลือกงาน ก็อยากไว้อาลัย ชีวิตที่เหลือ มันเป็นของงาน เป็นของฉัน เป็นของฝัน หรือว่ามันเป็นของใคร หรือว่ามันเป็นของใคร ( ซ้ำ ** , * , * )
