น้อยเกินไป

( 4 Times ) * ความรักของผมมันมีอยู่เต็มหัวใจ แต่ว่าผมไม่รู้ว่าคุณต้องการมันเท่าไหร่ ที่เธอเดินจากไปฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม เลยอาจจะเป็นเพราะผมใส่ใจคุณน้อยเกินไป ( ซ้ำ * ) เธอปิดกั้นความรู้สึกจนตกผลึกเป็นน้ำตา เธอเหวี่ยงฉันให้ห่างออกมาเหลือแค่ข้อความที่บอกลา บางทีลำบากมันช่างบอบบางไม่ต่างอะไรจากกระดาษ หลายสิ่งประหลาดทำให้เราได้พบกัน แต่ความทรงจำที่เริ่มจางซึ่งเกิดจากคำไม่กี่คำ ฉันไม่เคยจำความสำคัญของวันเดือนปี แต่มันต่างกันที่เธอจำมันได้ทุกที ควักความรักออกจากลิ้นชักที่เคยลืม เราสองคนประหลาดได้กลับมาจุดที่เคยยืน ลิ้นชักถูกเปิดออกความทรงจำเริ่มลินไหล ผมหยิกตัวเองเบาๆ เอ๊ะ! เรื่องของเรามันจริงไหม ไม่อาจเก็บ ปล่อยความรู้สึกให้ระบาย ท่ามกลางคนมากมายน้ำตาฉันไหลโดยไม่อาย สิ่งในใจคุณ ผมไม่อาจที่จะเข้าไป อยู่กันใกล้ชิด แต่ทำไมรู้สึกแสนไกล.. ( ซ้ำ * , * ) ไม่ใช่ว่าไม่รู้..ไม่ใช่ว่าดูเธอไม่ออก ที่ไม่พูดไม่ว่าไม่ถาม เพราะฉันรู้ว่าอวสานคือคำตอบ เธอคอยพร่ำบอกว่ารักฉันเสมอ แต่วันนี้เธอแม่งพร้อมไป เธอรอเพียงฉันเสนอ เหมือนเธอคือเจ้านายและฉันเป็นเพียงกะลาสี เมื่อไหร่ที่เธอใช้งานเสร็จเหมือนเธอรอเฉดกะลาหนี แค่อยากให้เป็นจริงเหมือนที่เคยฝันเคยหวัง ให้มันเป็นจริงจะได้มั้ยเหมือนที่เคยหวังเคยฝัน ฝันที่เราได้อยู่ด้วยกันเหมือนกับที่หวัง หวังที่คิดว่าเราจะอยู่ด้วยกันแต่ความคิดนี่คงต้องฝัง ยื้อเท่าไร ออกแรงแค่ไหน อ้อนวอนอีกเท่าไหร่ แต่สุดท้ายเธอก็เลือกไป ต่อให้ยื้อแค่ไหน ก็ไม่พอใช่ไหม ตอกและย้ำคำว่าเสียใจ เพราะอย่างไรก็น้อยเกินไป ( ซ้ำ * , * ) (Till End)