ไม่มีใครรู้ตัวเรา

* ไม่มีใครรู้ตัวเราผ่านอะไรมา รอยยิ้มที่เห็นมันแค่หน้ากากธรรมดา กลางคืนที่อ้างว้าง มันดังเกินคำพูดจา.. มีแค่เงาของเรา ที่ยังยืนอยู่ข้างใน บางวันก็ล้มแบบไม่มีใครเห็น บางคืนก็เจ็บแต่ต้องเก็บมันเอาไว้ มีคำถามมากมายในใจ แต่ไม่เคยได้คำตอบนั้น มีแค่เสียงหัวใจที่ยังบอก ให้เราอย่าไปยอมแพ้มัน ถ้าจะพลาดก็ให้มันพลาดด้วยตัวเอง พลาดให้มันสุดทางที่ไป ไม่ใช่เพราะปากของใคร และพรุ่งนี้เราจะเริ่มใหม่ ด้วยใจเดิมที่ไม่ยอม * ไม่มีใครรู้ตัวเราผ่านอะไรมา ว่าจะยืนตรงนี้.. ได้ ต้องยอมแลกด้วยกี่น้ำตา พลาดกี่ครั้งล้มมากี่ที ก็ยังไม่ยอมจากทางที่ฝัน.. เพราะหัวใจนั้นมันยังตะโกนว่า มันยังไม่ถึงเวลาของเรา กูเดินมาคนเดียวบนถนนที่โดดเดี่ยว มีแค่เงาที่เกี่ยวพัน เพียงแค่มันที่รู้ว่าเราเป็นใคร ล้มและลุกซ้ำไปซ้ำมา เหมือนเดิมหรือไง ไม่มีมือไหนยื่นมา มีแต่คำวิจารณ์คอยทิ่มแทง คำคนแม่งเบา แต่แผลมันลึกข้างใน ยิ้มให้โลกทั้งวันแต่ข้างในแตกสลาย จะพังให้สุดก็เอาเลยสิ แต่จะไม่ยอม (แต่จะไม่ยอม) ให้มันจบลงเพราะชีวิตเรามันรบจริง ไม่ใช่แค่คำในบทที่ใครเขียนให้เรามา โลกมันใจร้ายเวลาที่เราไม่เหลืออะไร เพราะไม่มีใครเห็นตอนเราไม่มีค่าอะไร แต่ทุกรอยแผล มันคอยสอนอะไรให้เราเข้าใจ.. ว่าคนที่ต้องอยู่กับเรา คือตัวเราและมันไม่เคยต้องการอะไร ||| ( 2 Times ) ถ้าวันนี้ทางเดินยังมืด ก็แค่เรายังเดินไม่ถึงแสง ถ้าความหวังมันแพง เราก็ซื้อด้วยแรงที่ยังเหลืออยู่ ถึงไม่มีใครรู้ ไม่ต้องให้ใครเชื่อก็ช่างเขา แค่เรายังเชื่อตัวเราเอง ก็พอแล้วให้เดินต่อไป.. * ไม่มีใครรู้ตัวเราผ่านอะไรมา แต่ทุกหยดน้ำตา มันกลายเป็นแรงผลักดัน ต่อให้โลกมันปิดทาง หรือไม่มีใครมองมา.. จะยืนด้วยสองขา จนสุดทางที่เราเลือกไว้ * ไม่มีใครรู้ตัวเราผ่านอะไรมา ไม่มีใครเห็นใจ ไม่มีใครเข้าใจ แต่ตัวเรายังเป็นเรา ที่เข้าใจเราเอง คือคนเดิมที่ไม่ยอมแพ้.. เราไม่ยอมแพ้..