กูโตมากับความลำบาก

โตมากับลมฝน โตมากับถนนดินแดง โลกแม่งไม่เคยใจดีเลย ตั้งแต่วันแรกที่ลืมตามา ชีวิตมันไม่เคยง่าย มันเหมือนจะทดสอบตลอดเวลา ถ้าใจไม่แกร่งพอ ก็ต้องล้มลงกลางทางไป ( 2 Times ) จำได้ดีตอนยังเด็ก หลังคาสังกะสีรั่วไหล ฝนตกทีไรต้องหาอะไรมารองรับไว้ ข้าวร้อน 1 จาน ต้องแบ่งกิน 4 คน แม่บอกให้กินให้อิ่มนะลูก ทั้งที่มือแม่สั่นไหว เพราะยังไม่ได้กินข้าวเลยสักคำ เสื้อเก่าที่ใส่ซ้ำ จนสีมันซีดจาง รองเท้าขาดๆ ก็ยังต้องเดินต่อ เสียงหัวเราะจากคนที่ไม่เคยลำบา มันกลายเป็นรอยที่ฝังลึกในใจ เขาบอกให้กูทนทนกับชะตาคนจน เขาบอกอย่าฝันสูงจนมันเกินตัว เดี๋ยวจะตกลงมานะไอ้หนู แต่ไฟข้างในใจมันไม่เคยดับตาม ที่พล่ามยิ่งเหยียบย่ำ กูยิ่งลุกยิ่งฉุดรั้งกูยิ่งแรง ต่อให้แม่งคงเจอกับปัญหาอีกมากมาย * กูโตมากับความลำบาก เหมือนกำไฟไว้ในกำมือ บางคืนมันแผดเผา แต่ไม่ยอมปล่อยมันไป กี่ครั้งที่ใจมันพัง กูยังฝืนเดินไป เพราะชีวิตของกู มันไม่มีปุ่มให้ถอยหลัง กูโตมากับความลำบาก มันสอนให้ใจจดจำ น้ำตาที่เคยไหลนั้น วันนี้กลายเป็นแรงใจ โลกอาจไม่เมตตา ก็จะยืนท้าทายมัน เพราะคนอย่างกู นั้นเกิดมาไม่ได้เพื่อยอมแพ้อะไร จากเด็กบ้านนอกในชุมชน เดินสู่ถนนเมืองใหญ่ ไม่มีไฟนำทางชีวิต มีแค่ความคิดโง่ๆ ได้ยินความฝันมันยังหายใจ แม้โลกจะไม่สนใจ บางวันต้องฝืนยิ้มไปทั้งที่ใจแทบพัง คนบางคนมีทุกอย่าง ตั้งแต่วันที่เกิดมาลืมตาดู แต่เด็กอย่างกูนั้น ต้องสร้างมันทุกก้าวเดิน มันยังเตือนทุกคืนวัน ว่าทางที่เดินนั้นไม่มีคำว่าง่ายเลย * กูโตมากับความลำบาก เหมือนกำไฟไว้ในกำมือ บางคืนมันแผดเผา แต่กูก็ไม่ปล่อยมันไป ไม่มีใครเห็นวันที่นั่งมองฟ้า ถามดาวบนฟ้าจะเอายังไงกับชีวิตกูที มันต้องการฝัน สู้กันคืนกันเลือดแทนน้ำตา แต่แทนที่กูจะหยุดมัน มันกลับทำให้กูยิ่งเดิน ถ้าโลกมันไม่เปิดทางให้ กูจะพังประตูมันไป ถ้าฟ้ามันจะมืดจนไม่เห็นทาง กูก็จะจุดไฟแล้วเขียนทางเดินเอง เพราะคนที่เคยล้มมา มันรู้คุณค่าการยืน อาจจะต้องฝืนในวันที่พังทลาย แต่ได้รู้ความหมาย ของชีวิต ถ้าพรุ่งนี้ยังลำบาก กูจะยังหายใจ ถ้าทางมันยังไกล กูก็ยังเดินต่อไป ชีวิตคนอย่างกู มันไม่มีทางยอม มีแค่ 2 มือ 2 ตีน ที่พ่อแม่ให้กูมา กับหัวใจที่ไม่เคยยอมแพ้