//
ตื่นขึ้นมาแต่เช้า แม่หุงข้าวต้มปลา จวนจะได้เวลา ไปท้องนาอีกครา ทุกวันคืน แม่อยู่ด้วยความหวัง ดังแสงทองส่องฟ้า ลูกแม่นั้นไปศึกษา ในสังคมชาวกรุง ตาแม่มองลูกรัก วันที่เจ้าจากไป แม่เคยทุกข์ทนเพียงใด แล ลูกไกลอกตรม เมื่อลูกจบ จากการศึกษา แม่คอยตั้งตาชื่นชม ลูกอย่าหลงระเริงสังคม จงหวนคืนบ้านนา นาก็คือความหวัง ดังชีวิตจิตใจ จนเดือนดับ ลับร่วงไป ไกลหนทางลูกจร ม่านเมฆ บดบังนัยต์ตา สาริกาไม่คืนกลับคอน ทุกคืนวันแทบมิได้หลับนอน คอยเจ้าย้อนบ้านนา ตื่นขึ้นมาแต่เช้า แม่หุงข้าวต้มปลา ดูแสงทองส่องมา ไปท้องนาอีกที ทุกวันคืน แม่ก็ยังเฝ้าหวัง หวังถึงวันสุดท้าย รอจนแม่ ถึงวันสิ้นใจ คงได้พบลูกชาย
