* แสงเรืองๆE ที่ส่องประเทืองDอยู่ทั่วเมืองไทยA
คือแม่พิมG#mพ์อันน้อยใหญ่ Eโอ้ครูไทยในแDดนแหลมทองA
เหนื่อยยากอย่างไร Amไม่เคยบ่นไปใDห้ใครเขามองG
ครูนั้นยังB7ลำพองE ในเกียรติของตนB7เสมอมาE
ที่ทำงานEช่างสุดกันดารDในป่าดงไพร A
ถึงจะไกลG#mก็เหมือนใกล้E เร่รุดไป Dให้ทันเวลาA
กลับบ้านไม่ทันAm บางวันต้องไปอDาศัยหลวงตา G
ครอบครัวB7คอยท่า Eไม่รู้ว่าไปอB7ยู่ไหน E
ถึงโรงเรียนEก็เจียนจะสายDจวนได้เวลา A
เห็นศิษย์รอG#mอยู่พร้อมหน้าE ต้องรีบมาDทำการสอนA
ไม่มีเวลาAmที่จะได้มาDหยุดพอพักผ่อนG
โรงเรียนในดงB7ป่าดอนE ให้โหยB7อ่อนสะท้อนอุราE
ชื่อของครูฟัEงดูก็หรูชDวนชื่นใจ A
งานที่ทำG#mก็ยิ่งใหญ่ Eสร้างชาติไทยDให้วัฒนา A
ฐานะของครู Amใครๆ ก็รู้ว่Dาด้อยหนักหนาG
ยังสู้ทนB7อุตส่าห์E สั่งสอนศิษย์มาB7เป็นหลายปี E
** นี่แหละครูEที่ให้ความรู้อDยู่รอบเมืองไทย A
หวังสิ่งเดียวG#mคือขอให้ Eเด็กของไทยDในผืนธานี A
ได้มีความรู้เAmพื่อช่วยเชิดชูไDทยให้ผ่องศรี G
ครูก็ภูมิB7ใจที่ Eสมความเหนื่อยยากB7ตรากตำมาE
( ซ้ำ * , ** )
