สงครามเย็น - พงษ์สิทธิ์ คำภีร์

เราเดินสวนกันแต่ละวัน เราได้พบกันแต่ละที สิ่งเดียวที่ยากที่สุด คือการมองเห็นกัน ว่าอีกคน มีตัวตน เราไม่พูดจา ไม่ทักทาย ไม่เคยจะถามในวันสุขสบาย หรือมีบางสิ่ง ที่รบกวนหัวใจ เห็นกันเป็นควัน ที่ระคายตา ใช่เธอหรือเปล่า ที่ทำร้ายกัน ใช่เธอหรือเปล่า สงสัยอยู่อย่างนั้น นานจนนับวันยิ่งวุ่นวาย ก่อเกิดจนกลายเป็นสงครามเย็นหัวใจ ทำร้ายความรู้สึก กันและกัน จนถึงวัน ที่กำแพงหาย ไม่เหลือใครสักคน นอกจากตัวฉัน อยากกลับไปหาเธอสักที เพื่อจะบอกกัน * อยากบอกว่าฉัน นั้นรักเธอเท่าไร บอกว่าฉัน คิดถึงเธอแทบตาย แต่วันนี้ ไม่รู้เธออยู่ตรง.. ไหน ฉันขอโทษทุกๆ อย่าง จำมันก็ทำได้แค่คิด ผิดตรงที่ ทำไมฉันทำให้ชีวิต บิดไปจากง่ายที่สุด ต้องพังจนวกวน อยากตะโกน แม้ว่ามันสาย ไม่เหลือใครสักคน ที่จะฟังฉัน อยากกลับไปหาเธอสักที แม้แค่ ใน.. ฝัน * อยากบอกว่าฉัน นั้นรักเธอเท่าไร บอกว่าฉัน คิดถึงเธอแทบตาย แต่วันนี้ ไม่รู้เธออยู่ตรง.. ไหน ฉันขอโทษทุกๆ อย่าง ** ถ้าวันนั้น ฉันกล้าจะละอาย ในวันนี้ทุกเรื่องที่มันเลว.. ร้าย คงไม่ทำให้อีกคน ต้องไกล ถ้าฉันกล้าจะกอด ถ้าฉันกล้าจะบอก ถ้าฉันไม่มัวหลอกตัวเอง ว่าเธอคงเกลียดฉัน * อยากบอกว่าฉัน นั้นรักเธอเท่าไร บอกว่าฉัน คิดถึงเธอแทบตาย แต่วันนี้ ไม่รู้เธออยู่ตรง.. ไหน ฉันขอโทษทุกๆ อย่าง ** ถ้าวันนั้น ฉันกล้าจะละอาย ในวันนี้ทุกเรื่องที่มันเลว.. ร้าย คงไม่ทำให้อีกคน ต้องไกล ถ้าฉันกล้าจะกอด ถ้าฉันกล้าจะบอก ถ้าฉันไม่มัวหลอกตัวเอง ว่าเธอคงเกลียดฉัน ทั้งที่มัน.. ไม่จริง