ฉันทนนอนคนเดียวเปลี่ยวใจ คืนไหนที่ลมหนาวมา ใจมันเหมือนชาๆ ไม่รู้ว่าจะอดทนได้นานหรือเปล่า ฉันยืนมองตัวเองผ่านกระจก ในอารมณ์สีเทา สิ่งที่เห็นมีเพียงความเหงา เข้ามาปกคลุมรอบกาย ไฟห้องนอน เมื่อก่อนสะท้อน แสงเงาสองเรานอนกอด.. กัน วันนี้ฉัน อยู่ตรงนี้ ไม่มีเธอ อยู่ตรงนี้ ไม่ได้เจอ อุ่นไอ.. ที่คุ้นเคย * ไม่รู้เลยเธออยู่ที่ไหน.. กับใคร แต่ขอให้เธอได้โปรดฟังไว้ ว่าคนๆ นี้นั้นรออยู่ แม้ว่าหัวใจเธอเปลี่ยนไปแล้ว.. ก็รู้ แต่ฉันขอรอเธอ จนถึงวันที่หยุดหายใจ.. นั่งมองดาวดวงเดิม อยู่กลางคนรักกันเป็นร้อยพัน อธิษฐานให้ดาวดวงนั้น เรียกเธอกลับมาให้ที ไร้กำลังแรงกาย อยู่โดยความหวังที่มันริบหรี่ ก็ไม่รู้ในวันพรุ่งนี้ชีวิตจะเป็นเช่นไร ไฟห้องนอน เมื่อก่อนสะท้อน แสงเงาสองเรานอนกอดกัน วันนี้ฉัน อยู่ตรงนี้ ไม่มีเธอ อยู่ตรงนี้ ไม่ได้เจอ อุ่นไอ.. ที่คุ้นเคย * ไม่รู้เลยเธออยู่ที่ไหน.. กับใคร แต่ขอให้เธอได้โปรดฟังไว้ ว่าคนๆ นี้นั้นรออยู่ แม้ว่าหัวใจเธอเปลี่ยนไปแล้ว.. ก็รู้ แต่ฉันขอรอเธอ จนถึงวันที่หยุดหายใจ.. * ไม่รู้เลยเธออยู่ที่ไหน.. กับใคร แต่ขอให้เธอได้โปรดฟังไว้ ว่าคนๆ นี้นั้นรออยู่ แม้ว่าหัวใจเธอเปลี่ยนไปแล้ว.. ก็รู้ แต่ฉันขอรอเธอ จนถึงวันที่หยุดหายใจ