หายนะหัวใจ

ฟ้าผ่าแล้ง สิ้นแสงจันทร์ อาทิตย์หัน ลาโลกไป คือจั่งอ้าย ในตอนนี้ ที่บ่ มีเจ้า ฮู้จักเหงา ฮู้จักเศร้า ฮู้จักแต่เมาบ่เคยสร่าง แต่บ่จัก วิธีหย่างออกจาก หายนะหัวใจ หันไปทางได๋ กะเจ็บ มันอักเสบ เรื้อรังคักแหน่ หาป่องออกจักทาง กะมีแต่แพ้ คนแพ้.. มันเจ็บบ่เซา ทางที่บ่มีเจ้า มันเหงาเกินไป สิไปต่อจังได๋ มันมืดมนทุกอย่าง สูดได้แต่ไอฮัก กลิ่นหอมจาง ๆ ระยะสุดท้าย และในอีกไม่ช้า คงมีคนตายจมน้ำตา นั่งฮ้องไห้ปานว่า คนกำลังสิขาดใจ มันเบิ่ดเรี่ยวแรง บ่อยากหายใจ สิอยู่ต่อ ฟ้าผ่าแล้ง แสงจันทร์เศร้า อาทิตย์เหงาเมื่อเจ้าบ่มี ต่อแต่นี้ สิอยู่จังได๋ ถามใจเจ้าของ ชีวิตอ้าย มีแต่เจ้า ฮักแต่เจ้า ฮักเบิ่ดใจ คือจั่งถืกปิดสวิตช์ ที่ยื้อชีวิต ตอนเจ้าไปฮักคนอื่น หันไปทางได๋ กะเจ็บ มันอักเสบ เรื้อรังคักแหน่ หาป่องออกจักทาง กะมีแต่แพ้ คนแพ้.. มันเจ็บบ่เซา ทางที่บ่มีเจ้า มันเหงาเกินไป สิไปต่อจังได๋ มันมืดมนทุกอย่าง สูดได้แต่ไอฮัก กลิ่นหอมจาง ๆ ระยะสุดท้าย และในอีกไม่ช้า คงมีคนตายจมน้ำตา นั่งฮ้องไห้ปานว่า คนกำลังสิขาดใจ มันเบิ่ดเรี่ยวแรง บ่อยากหายใจ สิอยู่ต่อ ทางที่บ่มีเจ้า มันเหงาเกินไป สิไปต่อจังได๋ มันมืดมนทุกอย่าง สูดได้แต่ไอฮัก กลิ่นหอมจาง ๆ ระยะสุดท้าย และในอีกไม่ช้า คงมีคนตายจมน้ำตา นั่งฮ้องไห้ปานว่า คนกำลังสิขาดใจ มันเบิ่ดเรี่ยวแรง บ่อยากหายใจ สิอยู่ต่อ มันเบิ่ดเรี่ยวแรง บ่อยากหายใจ บ่อยากอยู่ต่อ