หนังสือรุ่น - ป้าง นครินทร์

เปิดออกมาดูโดยไม่ตั้งใจ ว่าจะได้เจอรูปเก่า อยู่ในวันเวลาที่สดใส วันที่มีเราข้างกัน ภาพเดิมๆ ก็หวนมา เปลี่ยนเวลากลับไปวันนั้น ใจก็เหมือนสั่นๆ เกือบลืมกันแล้ว ต่างเดินกันไปตามทางของใคร แยกไปค่อยๆไกลห่าง อยู่ดีๆ วันนึงก็จางหาย คลาดกันโดยไม่รู้ตัว แต่เรื่องราว ที่สวยงาม อยู่อย่างเดิมไม่เคยหมองมัว ในหนังสือเก่าๆ หนังสือรุ่นเราเล่มนี้ * รูปเธอยังยิ้ม ข้างเธอคือฉัน เพ่งมองดูนานๆ น้ำตาก็มาคลอๆ กี่ปีมาแล้ว เธอเป็นยังไงบ้างหนอ ค่อยๆ ลืมเลือนกันไป ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เรื่องราวเหล่านั้น จึงจบลง ( ซ้ำ * ) เปิดไปดูเบอร์โทรไม่เห็นมี ที่ลงไว้คือที่อยู่ หยิบปากกาบรรยายในจดหมาย ว่าจำกันได้ไหมเธอ ที่อยู่เดิม ที่เขียนไป หากเปลี่ยนแปลงก็คงไม่รู้ ได้แต่หวังกันไป ความหลังคงไม่ตายจากเรา