Am|F|Am|F
เขาAmอีกแล้วแม่นบ่ F
ที่เฮ็ดGให้เจ้าเสียสูญAm
จักDmเทื่อแล้ว ที่ใจเGพหมุ่น
จากคนC.. ผู้เดียวE
เตือนFได้กะบ่ฟัGง
ฮู้อยู่ดอกEmว่าฮักเขาAmหลาย
บัดเจ้าของDmสิตาย
บ่เห็นเขาGสิมาใยดีC
มีแAmต่อ้ายอีหลี F
ที่เข้าGใจน้องสุอย่างAm
คอยDmหวังดีทุกครั้งG
ยามน้องCอ่อนแอ.. Em
เป็นFแฮงใจยามGท้อ
ค่อยEmเป็นหมอยามน้องAmเจ็บ
ขอบคุณDmที่อ้ายส่อยเย็บG
บาดแผลในหัวCใจ
เจ้าDmบ่ฮู้อีหลี G
ติว่าEmอ้ายเฮ็ดเพื่อหยังAm
คอยDmเป็นผู้รับฟังGเคียงข้างบ่ไปไCส
น้องFนิฮู้สุอย่างG
เป็นหยังC.. สิบ่.Am. เข้าใจ F
แต่บทเรียนDmได้จากผู้ชายG
มันหลายกะเลยCย่าน.. G
* ถึงดนป่านใด๋อ้Amายกะสู้ F
สิถ่าGจนกว่าเจ้าฮักC
บ่ต้องมาคึดยากF
เรื่องอ้ายGให้หนักใจดCอก
เบิ่งกันดนAmๆ ทนเอาไว้ F
หากแม่นอ้ายC.. บ่ได้มEmาหลอกAm
น้องสิฮักFอ้ายเองดอกG
อย่าฟ้าวน้อยCใจ
AmF|GC|FG|C
AmF|CEm|Am
FG|C
เจ้าDmบ่ฮู้อีหลี G
ติว่าEmอ้ายเฮ็ดเพื่อหยังAm
คอยDmเป็นผู้รับฟังGเคียงข้างบ่ไCปไส
น้องFนิฮู้สุอย่างG
เป็นหยังC.. สิบ่.Am. เข้าใจ F
แต่บทเรียนDmได้จากผู้ชายG
มันหลายกะเลยCย่าน.. G
* ถึงดนป่านใด๋อ้Amายกะสู้ F
สิถ่าGจนกว่าเจ้าฮักC
บ่ต้องมาคึดยากF
เรื่องอ้ายGให้หนักใจดCอก
เบิ่งกันดนAmๆ (ดนๆ) ทนเอาไว้ F (ทนไว้)
หากแม่นอ้ายC.. บ่ได้มEmาหลอกAm
น้องสิฮักFอ้ายเองดอกG
อย่าฟ้าวน้อยCใจ
เบิ่งกันดนDmๆ สาเนาะอ้ายG (โอ้ยเนาะ)
อย่าฟ้าวน้อยใจน้องCเด้อ
Am|F|Am|F
