//
คำกะเลิก สองคำกะลา เว้าใส่หน้า ตอนหมู่หลายๆ จังแม่นบ่คึด ว่ากันสิอาย เจ้าคือใจร้าย แท้เด้คนงาม อ้ายกะว่า แม่นเฮ็ดตัวดี เจ็บกี่ที ก็ยังเฮดนำ แต่เจ้ากะพยายาม ให้อ้ายพ้นทาง * ถืกเจ้าซัง.. ปานแมงบ้งกือ เฮ็ดบ่คือ.. แท้น้อน้องนาง เบิดฮักแล้ว ฮู้อยู่ว่าซัง จั๊กเป็นหยัง จังทนอยู่ หม่องเก่า ** กะย้อนมันฮัก.. มันฮักแต่เจ้า ฮู้บ่ ไผมาเว่าต่อ.. กะบ่คึดมังคือเจ้า เจ็บก็ยังสิฮัก อกหักกะยังสิทน เป็นคน.. ผู้เก่า ตายแล้วเกิดใหม่กี่คราว สิยังฮักเจ้าผู้เดียว *** คำกะปล่อย สองคำกะป๋า เว้าป่านว่า อ้ายเป็นร้านปะยาง มีผู้ใหม่อยากให้พ้นทาง อยากควงแขนย่างกับเขาเพียวเพียว เกิบคู่เก่าฮ้างแล้วเบิดค่า ได้ใหม่มาโยนเข้าป่าลูกเดียว คือน้ำถืกปั้นข้าวเหนียว ยามคนฮักจาง.. ( ซ้ำ * , ** , *** ) คือน้ำถืกปั้นข้าวเหนียว ยามคนฮักจาง..
