//
* ละแมนลูกสาวผู้ใด คือซางมางามฮายขาด ฮอยยิ้มเจ้าต้องมน สะกดใจชายทั่งภูพาน มาสางงามโพดเอาเหลือ อีหลีเด้หนอนงคาน ฮากเฮาได้เคียงคู่กัน มันคือสิดีหนอเอวบาง เจ้างามอีหลี ดั่งสมคำร่ำลือ แนมไปเบิ้งบาดใด ก็บ่เคยได้เบื่อ เหมือนกับนางฟ้า ที่ลงมาพบกับก้อนเกลือ แทบบ่เซื่อ แทบบ่เซื่อ ดอกสายตา ได้เข้าไปหา ได้เข้าไปคุยรู้จัก เธอบอกฉันเองว่ายังไม่เมา ไม่กลับ เพราะบ้านหนู ณ ตอนนี้ไฟดับ คงอีกสักพักเพราะตอนนี้ มันยังไม่ถึงเวลา คุยกันไปอีกสักพัก เธอบอกว่ายังบ่เคบมีแฟน บ่กล้าควงแขนกับไผ รับข้อยสิได้บ่ ย่านเจ้าสิลำบาก บ้านข้อยมันอยู่ไกล ภูพานบ้านข้อยเจ้าน่ะฮู้จักแม่นบ่ เว้าไทกะได้อยู่ แต่ข้อยนั้นมันอยากสิ จกคอขอเบอร์ได้บ่ อีน้องหล่า เห็นว่างามเป็นตาแพง กะให้ซูนคีงแหน่ เด๋วให้ตบกกแต้ บ่ได้มีแต่ข้อแม้ ฟ้าวเอากะฟ้าวไป เดี๋ยวมันสิเปลี่ยนใจ ไปขึ้นรถไฟบ่ทัน เดี๋ยวกะเป็นคือมื้อนั้น ยังบ่สุดแต่ความเว้า มีผู้ชายโทรหาละกะเบิ้งแต่เวลา แมนผัวหนูโทรมาค้า ( ซ้ำ * ) ** สาวภูพาน เจ้างามแท้สาวภูพาน งามแบบคักอ่ะหลี ต้องยกให้สาวภูพาน สาวภูพาน เจ้างามแท้สาวภูพาน อ้ายสิมอบสี่ห้องหัวใจ มอบให้แต่สาวภูพาน สาวเอ้ย คนผู้งาม ล่ะมีแต่ใจผู้เดียว ย่างไปทางได๋ ล่ะมีแต่คนแหล่เหลียว ล่ะแมนเฮดแนวใด อ้ายสิได้ข่องเกี่ยว ได้ข่องเกี่ยว ได้ข่องเกี่ยว ได้ข่องเกี่ยว ล่ะแมนเจ้ามี คนฮ้วมซ้อนแล้วบ่ คันบ่มี อ้ายสิให้ม่ไปขอ ล่ะช่างมางาม ล่ะถืกใจชายคนบ่หล่อ ชายคนบ่หล่อ คนบ่หล่อ ละเป็นตากฮัก ตาแพงแท้งามงอน อ้ายเว้าอิหลี อย่าฟ้าวได้ตัดลอน ทรวดทรงองเอว มาเป็นตาออนซอน ละแม่นลูกสาวไผ เมือง สกลนคร และตั้งแต่แรกพบ บ่ได้กินบ่ได้นอน คิดพ้อแต่หน้าเจ้า อิหลีเด้บังอร กะส่งความฮัก ผ่านเพลงผ่านบทกลอน ละบ่ได้เว้ากลิ้งกอก แล้วก็หลอนซูนคิง สุอย่างอ้ายเฮ็ดมาจากใจ มอบให้เจ้า เอวี่ติง บ่มีสร้อยแหวนเงินทอง นาฬิกา บลิง บลิง แต่ขอสัญญากับเจ้าจากใจ ว่าบักผู้ฮ้ายนั้นฮักเจ้าจริง ( ซ้ำ * , ** )
