G|G|Em|Em
Am|Am|D|D
สองGขาเรายังก้าวเดินไป
สองมือEmหนึ่งใจกับทางที่ต้องการ
เส้นทาAmงของเรา อยู่ที่ตรงนั้น
ก้าวไปต่Dอไปแม้ไกลสักเพียงไหน
มีคGนบอกว่าเรานั้นมันบ้า
เขาตีรEmาคาว่าเราฝันไม่มี
แค่เพียงAmได้เดิน ฉันก็สุขดี
เพราะเส้นDทางนี้เป็นทางที่เรานั้นเลือกเองG
* ฉันรู้หัGวใจฉันเองต้องการเป็นแบบไหน
ยอมรับEmความจริงที่เป็นในสิ่งที่ฝัน
คนCเราต่างมีทางเลือกเดิน ที่ไBmม่เหมือนกัน
ชีวิตAmที่ฉันเหลืออยู่ ใจที่Bmฉันมี
ขอใช้เAmวลาชีวิต ไปในทางDที่ฉันเลือกแล้วสบายใจ
CBm|AmD
เมื่อเราGเริ่มเดิน ก็เริ่มมีความหวัง
เป็นทางที่เราเลือกเดิน และจะไม่เสียใจในภายหลัง
เชื่อกันEmเดินทีละก้าว ด้วยความศรัธทาเหมือนกับพระถัง
ชมพูทวีปต้องไปให้ได้ ถ้าเป็นจุดหมายปลายทางแห่งฝัน
แต่เราAmยังเลือกทางเรา แม้ว่าเส้นทางมีนับอนันต์
ผ่านทางที่ร้อนที่หนาว ผ่านๆ เรื่องราว ผ่านความกดดัน
ทางชันDดุจภูผาเขา นั้นแหละที่เราจะไปพิชิตมัน
ปักธงบนยอดภูเขา หนึ่งใจสองเท้าจะก้าวไปด้วยกัน
หากGว่าเราเพียรทำกิจที่รักย่อมเกิดมรรคผล
ไม่เคยจะคิดจะพัก แม้ต้องพ่ายแพ้ไปซักกี่หน
แม้มีลEmมปากมาซัด ไม่รู้สินะ กี่ทับกี่ถม
กูเลือกเดินแล้วก็ต้องเดิน แล้วไปให้สุดแล้วกันครับผม
และทรัพAmย์ที่สะสมมีเพียงความรู้ประดับปัญญา
แม้ข้าวจะสวยจะงามยังมีต้นทุนเป็นท้องนา
ฝูงหงส์Dอาจจะโดดเด่น แต่ว่าเด่นกว่าอาจเป็นอีกา
ทางเดินแม้ไกลเท่าไหร่ มันก็เลือกได้ถ้าใจศรัธทา Let's go
( ซ้ำ * )
CBm|AmD
