//
และแล้วขอบฟ้าก็เริ่มจะมืดมิด และแล้วชีวิตก็วนกลับไปดังเดิม ยังคงเหน็บหนาวเดียวดายอยู่ลำพัง ยิ่งไขว่คว้าเท่าไหร่ก็ยิ่งเลือนลาง ยิ่งทรมาน * ได้แต่เพ้อว่าเธอจะกลับคืนมา ยังภาวนาแม้รู้ว่า มันไม่มีจริง มันไม่มีจริง มันไม่มีอะไรจะเหมือนเดิม ได้แต่หวังโง่ๆ(ลมๆแล้ง)(อยู่ในหัวใจ) รอไปทั้งๆ ที่รู้ว่า มันไม่มีจริง มันไม่มีจริง แม้ว่าฉันจะ(ทำยังไง)(รอจนตาย) แต่เธอคงไม่กลับมา ใครกันจะย้อนเวลาแห่งชีวิต ใครกันจะคิดว่ามันจะเจ็บเจียนตาย ก็เธอคือความหวังของคนที่สิ้นหวัง แต่ยิ่งหวังเท่าไหร่ยิ่งไม่มีทาง เจ็บปวดเหลือเกิน ( ซ้ำ * ) ชีวิตที่เหลือ แม้มันต้องเดินต่อไป แต่ฉันไม่รู้จะเดินไปทางไหน เมื่อไม่มีใคร ( ซ้ำ * ) ไม่มีวันกลับมา
