ล่องแม่ปิง

ดอกบัวตองนั้นบานอยู่บนยอดดอย ดอกเอื้องสามปอย บ่เกยเบ่งบานบนลานพื้นดิน ไม้ใหญ่ไพรสูง นกยูงมาอยู่กิน เสียงซึงสะล้อ.. จ๊อยซอเสียงพิณ คู่กับแดน ดิน ของเวียงเจียงใหม่ สาวเจ้าควรภูมิใจ บ่ลืมว่าเฮาลูกแม่ระมิงค์ * คนงามงามต้องงามคู่ความเด่นดี ต้องฮักศักดิ์ศรีของกุลสตรีแม่ญ่าแม่ญิง เยือกเย็นสดใส.. เหมือนน้ำ แม่ปิง มั่นคงจริงใจ ฮักใครฮักจริง สาวเอยสาวเวียง พิงค์ สาวเครือฟ้าเคยซมซาน อีกแม่สาวบัวบาน.. นั่นคือนิทานสอนใจ ( ซ้ำ * )