มณีในกล่องแก้ว

||| ( 2 Times ) แสงประกายแวววับจับตา เมฆขลา ใยลืมแก้วดวงนี้เอาไว้ หากดวงดาราประดับฟ้าสดใส ดวงใจจึงผ่องอำไพ เช่นแสงดาว เมื่อฉันมองดวงมณี จึงคลายมองดาวยามราตรี แต่ฉันก็รู้สึกดี แม้ไม่เคยได้สัมผัส ไม่ได้เชยเพียงได้ชม ก็สุขสมในอุรา ปรารถนาได้เพียงมองเธอข้างเดียว * จะยืนอยู่ตรงนี้ แม้ทำได้เพียงมอง มิอาจจองเป็นเจ้าของครองหัวใจ เกินใจจะไขว่ขว้า มิอาจเอื้อมมือของฉันไป สุขใจเพียงได้มอง เจ้ามณี ในภวังค์ดั่งแสงสะกดใจ อาจดุจแมงเม่าเข้ากองไฟ เป็นเช่นนั้น ครู่ครั้งหากได้เชย เหมือนลมเผยพัดกังหัน แมงเม่านั้นขอยอมตาย ดังใจปอง เมื่อฉันมองจากตรงนี้ จึงเห็นแสงดาวเพียงริบหรี่ แต่ฉันก็รู้สึกดี แม้ไม่เคยได้สัมผัส ไม่ได้เชยเพียงได้ชม ก็สุขสมในอุรา ปรารถนาได้เพียงมองเธอข้างเดียว ( ซ้ำ * ) เมื่อมองเท้าที่อยู่ในตรมก็สุขสมในอุรา ฉัน แม้เท้าเปื่อยดินเปื่อนโคลนก็สุขล้นในเพลา นั้น หมายมองแม่มารศรีโอเมฆขลาที่อยู่ในฝัน จักใคร่ได้ดวงจินดาโผนโจนเมฆามันช่างน่าขัน เพราะแก่นแท้แห่งความรักที่เราต่างมีนั้น มิใช่เป็นการครอบครองแต่การได้มองหนึ่งอนงค์นั้น มิอาจจะไปสัมผัสให้เธอเปื้อนตรมเพราะว่ามือฉัน จึงมองเธออยู่ไกลๆให้เธอคงไว้ซึ่งความงามนั้น ( ซ้ำ * , * )