ผืนผ้าใบแห่งชีวิต

||| ( 2 Times ) เป็นผืนผ้าใบที่ถูกแต่งแต้มไปตามกาลเวลา เป็นด้ามพู่กันอันสวยอันงามในแต่ละยุคเขียนตามกันมา เป็นภาพของฐานของถิ่นเป็นภาพชีวินของคนล้านนา เป็นภาพที่มีร่มเงาส่งต่อเรื่องราวสืบทอดกันมา เพราะภาพนี้เขียนขึ้นมาผ่านวันเวลาเป็นร้อยกว่าปี ยุคก่อนวาดภาพภูเขาวาดภาพอารามช่อฉัตรมณี วาดภาพลำธารแม่น้ำวาดภาพความงามของประเพณี เป็นภาพที่งามอนันต์เพราะคนเขียนกันวาดภาพความดี * สายลมหนาวพลิ่วโบกโบย ได้สูญลงโรยลงลงบนพื้น พื้นดินริมธารา มีภูผา มีแม่น้ำ มีความงามสาดสิ้น มีชีวินงามโสภี ถิ่นนี้.. ที่เชียงราย อดีตนั้นได้เดินทางเข้ามาสู่ยุคในปัจจุบัน เป็นยุคแห่งความสามัคคีเหล่าพองน้องพี่จับด้ามพู่กัน วาดภาพหอนาฬิกา วาดวัดร่องขุ่น วาดภาพบ้านดำ วาดภาพของงานดอกไม้ วาดขั๋วเม็งราย ไร่เชิงตะวัน เป็นภาพที่เรานั้นวาดแล้วส่งไปต่อให้กับลูกหลาน ให้คงซึ่งไว้พระวิไลและจงรักในอัตตลักษณะถิ่นฐาน รุ่นก่อนได้วาดเอาไว้บนพื้นผ้าใบนี้มาช้านาน เป็นภาพของเมื่องเชียงรายเจ้าจงสืบไปให้เป็นวิมาน ( ซ้ำ * ) เหนือสุดแดนสยาม มีความงามวิไลศาสตร์ศิลป์ อัตลักษณ์ล้านนาฐานถิ่น มีชีวีนใต้ฟ้าสดใส ค่ำคืนคับคั่งแสงดาว รุ่งเช้าลมหนาวพัดกาย โสภีทิวทัดยามบ่าย พักกายยามเย็นริมโขง อัศดงลับฟ้าบอกลา หอนาฬิกาโสภาส่องแสง อำพรรณสีเหลืองร่วมแดง สอดแสงสาดปะสานกันเด้อฯ ( ซ้ำ * )