F#m|F#m|D|D
Bm|C#|F#m|F#m
บางทีเราเพียงแค่ผ่านมาF#m
แต่สายตาEเขามองเราเป็นตัวร้าย
คำพูดDลอยๆ กับสายตาที่บาดหัวใจ
รู้บ้างไหมC#ว่าเราแทบจะหน้าชา
หัวใจเราเจ็บช้ำBm
เมื่อความจริงC#mกลายเป็นเรื่องโกหกF#m
ตัวร้ายที่เขาอุปโลกDน์
บทบาทที่ต้องจำใจ C#
* เรามักเป็นตัวร้ายA
ในเรื่องเล่าของใครบางคนE
เราพร้อมจะเป็นโจรF#m
เป็นไอ้คนที่ไม่เอาไหนC#m
เป็นไอ้ใบ้ ไอ้บ้าD
ก็ไม่อาจลบภาพลวงนั้นAไป
ที่พอทำได้คืBmอทำต่อไป
ไม่โกงตัวเองC#..
บางF#mครั้งรอยยิ้มก็ไม่พอ
คำขอโทษBmก็ยังน้อยเกินไป E
เพียDงตัวเราเองที่รู้ความจริงที่เก็บไว้
ไม่ใAช่ใครบางคน คนไม่จริงC#ใจ
อย่าโทษตัวเองBm
อย่าให้เขากำหนดเอาF#m
เดินไปบนทางของเราBm
แม้เป็นเพียงเงาD
ในเรื่องเล่าของใครC#
* เรามักเป็นตัวร้ายA
ในเรื่องเล่าของใครบางคนE
เราพร้อมจะเป็นโจรF#m
เป็นไอ้คนที่ไม่เอาไหนC#m
เป็นไอ้ใบ้ ไอ้บ้าD
ก็ไม่อาจลบภาพลวงนั้นAไป
ที่พอทำได้คืBmอทำต่อไป
ไม่โกงตัวเองC# ไม่โกงตัวเองF#m
F#m|F#m|D|D
Bm|C#|F#m|F#m
A|E|F#m|C#m|F#m|F#m
* เรามักเป็นตัวร้ายA
ในเรื่องเล่าของใครบางคนE
เราพร้อมจะเป็นโจรF#m
เป็นไอ้คนที่ไม่เอาไหนC#m
เป็นไอ้ใบ้ ไอ้บ้าD
ก็ไม่อาจลบภาพลวงนั้นAไป
ที่พอทำได้คืBmอทำต่อไป
ไม่โกงตัวเองC#..
* เรามักเป็นตัวร้ายA
ในเรื่องเล่าของใครบางคนE
เราพร้อมจะเป็นโจรF#m
เป็นไอ้คนที่ไม่เอาไหนC#m
เป็นไอ้ใบ้ ไอ้บ้าD
ก็ไม่อาจลบภาพลวงนั้นAไป
ที่พอทำได้คืBmอทำต่อไป..E
ไม่โกงตัวเองF#m..
