A|F#m|Bm|E
A|A
เจ็บเกินจะเจอหน้าDใคร
กลัวเขาถามEถึงคนเคยเคียงข้างA.. F#m
เห็นเพื่อนก็เดินหนีห่Dาง
กลัวเขาถามEว่าเธออยู่ไหนA.. F#m
ค่ำลงก็เหงาBm ถึงตอนเช้าE
ก็ไม่อยากหายใจ.A. C#m F#m
มันเป็นเอามากรู้ไBmหม อาการEแย่ลงทุกวันA
* ก็คนไม่เคยBm.. อกหัก.F#m.
ไม่คิดว่าหนักD เลยไม่กลัวEซะงั้นF#m
เจอเข้าจริงBmเลยออกอาการB7
สงสัยต้องพึ่งD โรงบาลไม่น้อยE
** มีความต้องการทางแพทย์Aสูง
ช่วยพยุงF#mผมขึ้นเตียงหน่อย
เจ็บจริงๆD ไม่ได้ สำออย
คุณหมอBmช่วยดามอกหน่อยแล้วกันE
มีความต้องการทางแพทย์Aจริงๆ
เมื่อถูกเธอทิ้งF#mไปกับคนนั้น
ความDน้อยใจ ตกใน ทุกวัน
จิ๊กโก๋บ้Bmานนอกอย่างฉันE ใครจะรักAจริง
เฝ้าคอยหลบหน้าผู้คDน
ขังตัวเองEในความเหงาลำพังA.. F#m
มองไปรอบตัวทุกDอย่าง
เห็นเปื้อนหยดE น้ำตาทุกสิ่งA.. F#m
นี่เองใช่ไหมBm อาการEของคน
ถูกทิ้งA.. C#m F#m
เหมือนโดนความเศร้าเข้าBmสิง
รู้สึกEแย่ลงทุกวันA..
* ก็คนไม่เคยBm.. อกหัก.F#m.
ไม่คิดว่าหนักD เลยไม่กลัวEซะงั้นF#m
เจอเข้าจริงBmเลยออกอาการB7
สงสัยต้องพึ่งD โรงบาลไม่น้อยE
** มีความต้องการทางแพทย์Aสูง
ช่วยพยุงF#mผมขึ้นเตียงหน่อย
เจ็บจริงๆD ไม่ได้ สำออย
คุณหมอBmช่วยดามอกหน่อยแล้วกันE
มีความต้องการทางแพทย์Aจริงๆ
เมื่อถูกเธอทิ้งF#mไปกับคนนั้น
ความDน้อยใจ ตกใน ทุกวัน
จิ๊กโก๋บ้Bmานนอกอย่างฉันE ใครจะรักAจริง
จิ๊กโก๋บ้Bmานนอกอย่างฉันE ใครจะรักจริง
A|F#m|D|E
A|A|A
