โตมากับลมฝนEm
โตมากับถนนดินแดงD
โลกแม่งไม่เคยใจดีเลยAm
ตั้งแต่วันแรกที่ลืมตามาEm
ชีวิตมันไม่เคยง่าย
มันเหมือนจะทดสอบDตลอดเวลา
ถ้าใจไม่แกร่งพอAm
ก็ต้องล้มลงกลางทางEmไป
Em|D|Am|Em
( 2 Times )
จำได้ดีตอนยังเด็กEm
หลังคาสังกะสีรั่วไหล
ฝนตกทีไรต้Dองหาอะไรมารองรับไว้
ข้าวร้อน 1 จานAm ต้องแบ่งกิน 4 คน
แม่บอกให้กินให้อิ่มนะลูกEm
ทั้งที่มือแม่สั่นไหว
เพราะยังไม่ได้กินข้าวเลยEmสักคำ
เสื้อเก่าที่ใส่ซ้ำ จนสีมันซีดDจาง
รองเท้าขาดๆ ก็ยังต้องเดินต่อ
เสียAmงหัวเราะจากคนที่ไม่เคยลำบา
มันกลายเป็นรอยEmที่ฝังลึกในใจ
เขาบอกให้กูทนEmทนกับชะตาคนจน
เขาบอกอย่าฝันสูงDจนมันเกินตัว
เดี๋ยวจะตกลงมานะไอ้หนู Am
แต่ไฟข้างในใจมันไม่เคยดับตาม
ที่พล่ามยิ่งEmเหยียบย่ำ
กูยิ่งลุกยิ่งฉุดรั้งกูยิ่งแรง
ต่อให้แม่งคงเจอกับปัญหาอีกมากมาย
* กูโตมากับความลำบากEm
เหมือนกำไฟไว้ในกำมือ
บางคืนมันแผดเผาD
แต่ไม่ยอมปล่อยมันไป
กี่ครั้งที่ใจมันพังAm กูยังฝืนเดินไป
เพราะชีวิตของกู Em
มันไม่มีปุ่มให้ถอยหลัง
กูโตมากับความEmลำบาก
มันสอนให้ใจจดจำ
น้ำตาที่เคยDไหลนั้น
วันนี้กลายเป็นแรงใจ
โลกอาจAmไม่เมตตา
ก็จะยืนท้าทายมัน
เพราะคนอย่างกู Em
นั้นเกิดมาไม่ได้เพื่อยอมแพ้อะไร
Em|D|Am|Em
จากเด็กบ้านนอกEmในชุมชน
เดินสู่ถนนเมืองใหญ่
ไม่มีไฟDนำทางชีวิต
มีแค่ความคิดโง่ๆ
ได้ยินความฝันAmมันยังหายใจ
แม้โลกจะไม่สนใจ
บางวันEmต้องฝืนยิ้มไปทั้งที่ใจแทบพัง
คนบางคนEmมีทุกอย่าง
ตั้งแต่วันที่เกิดมาลืมตาดู
แต่เด็กDอย่างกูนั้น
ต้องสร้างมันทุกก้าวเดิน
มันยังเตือAmนทุกคืนวัน
ว่าทางที่เดินนั้นไม่มีคำEmว่าง่ายเลย
Em|D|Am|Em
* กูโตมากับควาEmมลำบาก
เหมือนกำไฟไว้ในกำมือ
บางคืนมันแผดDเผา
แต่กูก็ไม่ปล่อยมันไป
ไม่มีใครเห็นAmวันที่นั่งมองฟ้า
ถามดาวบนฟ้าจะเอาEmยังไงกับชีวิตกูที
มันต้องการฝัน
สู้กันคืนกันเลือดแทนน้ำตา
แต่แทนที่กูจDะหยุดมัน
มันกลับทำให้กูยิ่งเดิน
ถ้าโลกAmมันไม่เปิดทางให้
กูจะพังประตูมันไป
ถ้าฟ้าEmมันจะมืดจนไม่เห็นทาง
กูก็จะจุดไฟแล้วเขียนทางเดินเอง
เพราะคนที่เคยล้มEmมา
มันรู้คุณค่าการยืน
อาจจะต้องDฝืนในวันที่พังทลาย
แต่ได้รู้คAmวามหมายBm ของชีวิต Em
ถ้าพรุ่งนี้ยัEmงลำบาก กูจะยังDหายใจ
ถ้าทางAmมันยังไกล Bmกูก็ยังเดินต่อไป Em
ชีวิตคนอย่างกู Emมันไม่มีทางยอมD
มีแค่ 2 มือ 2 ตีนAm ที่พ่อแม่ใBmห้กูมาC D
กับหัวใจที่Bmไม่เคยยอมแพ้
Em|D|AmBm|Em
