โตมากับลมฝนEm
โตมากับถนนดินแดงD
โลกแม่งไม่เคยใจดีเลยAm
ตั้งแต่วันแรกที่ลืมตามาEm
ชีวิตมันไม่เคยง่าย
มันเหมือนจะทดสอบDตลอดเวลา
ถ้าใจไม่แกร่งพอAm
ก็ต้องล้มลงกลางทางEmไป
จำได้ดีตอนยังเด็กEm
หลังคาสังกะสีรั่วไหล
ฝนตกทีไรต้Dองหาอะไรมารองรับไว้
ข้าวร้อน 1 จานAm ต้องแบ่งกิน 4 คน
แม่บอกให้กินให้อิ่มนะลูกEm
ทั้งที่มือแม่สั่นไหว
เพราะยังไม่ได้กินข้าวเลยEmสักคำ
เสื้อเก่าที่ใส่ซ้ำ จนสีมันซีดDจาง
รองเท้าขาดๆ ก็ยังต้องเดินต่อ
เสียAmงหัวเราะจากคนที่ไม่เคยลำบา
มันกลายเป็นรอยEmที่ฝังลึกในใจ
เขาบอกให้กูทนEmทนกับชะตาคนจน
เขาบอกอย่าฝันสูงDจนมันเกินตัว
เดี๋ยวจะตกลงมานะไอ้หนู Am
แต่ไฟข้างในใจมันไม่เคยดับตาม
ที่พล่ามยิ่งEmเหยียบย่ำ
กูยิ่งลุกยิ่งฉุดรั้งกูยิ่งแรง
ต่อให้แม่งคงเจอกับปัญหาอีกมากมาย
* กูโตมากับความลำบากEm
เหมือนกำไฟไว้ในกำมือ
บางคืนมันแผดเผาD
แต่ไม่ยอมปล่อยมันไป
กี่ครั้งที่ใจมันพังAm กูยังฝืนเดินไป
เพราะชีวิตของกู Em
มันไม่มีปุ่มให้ถอยหลัง
กูโตมากับความEmลำบาก
มันสอนให้ใจจดจำ
น้ำตาที่เคยDไหลนั้น
วันนี้กลายเป็นแรงใจ
โลกอาจAmไม่เมตตา
ก็จะยืนท้าทายมัน
เพราะคนอย่างกู Em
นั้นเกิดมาไม่ได้เพื่อยอมแพ้อะไร
จากเด็กบ้านนอกEmในชุมชน
เดินสู่ถนนเมืองใหญ่
ไม่มีไฟDนำทางชีวิต
มีแค่ความคิดโง่ๆ
ได้ยินความฝันAmมันยังหายใจ
แม้โลกจะไม่สนใจ
บางวันEmต้องฝืนยิ้มไปทั้งที่ใจแทบพัง
คนบางคนEmมีทุกอย่าง
ตั้งแต่วันที่เกิดมาลืมตาดู
แต่เด็กDอย่างกูนั้น
ต้องสร้างมันทุกก้าวเดิน
มันยังเตือAmนทุกคืนวัน
ว่าทางที่เดินนั้นไม่มีคำEmว่าง่ายเลย
* กูโตมากับควาEmมลำบาก
เหมือนกำไฟไว้ในกำมือ
บางคืนมันแผดDเผา
แต่กูก็ไม่ปล่อยมันไป
ไม่มีใครเห็นAmวันที่นั่งมองฟ้า
ถามดาวบนฟ้าจะเอาEmยังไงกับชีวิตกูที
มันต้องการฝัน
สู้กันคืนกันเลือดแทนน้ำตา
แต่แทนที่กูจDะหยุดมัน
มันกลับทำให้กูยิ่งเดิน
ถ้าโลกAmมันไม่เปิดทางให้
กูจะพังประตูมันไป
ถ้าฟ้าEmมันจะมืดจนไม่เห็นทาง
กูก็จะจุดไฟแล้วเขียนทางเดินเอง
เพราะคนที่เคยล้มEmมา
มันรู้คุณค่าการยืน
อาจจะต้องDฝืนในวันที่พังทลาย
แต่ได้รู้คAmวามหมายBm ของชีวิต Em
ถ้าพรุ่งนี้ยัEmงลำบาก กูจะยังDหายใจ
ถ้าทางAmมันยังไกล Bmกูก็ยังเดินต่อไป Em
ชีวิตคนอย่างกู Emมันไม่มีทางยอมD
มีแค่ 2 มือ 2 ตีนAm ที่พ่อแม่ใBmห้กูมาC D
กับหัวใจที่Bmไม่เคยยอมแพ้
