/Em/Bm/C/B/
เหงื่อที่ไหลEmมันเค็มเหมือนน้ำGตา
ตีนที่เดินฝ่าCมันด้านจนไร้คDวามรู้สึกG
ตื่นแต่เช้าEmสู้จนดึกดื่นBm
ผลลัพธ์ที่หยิบยื่นAmคือรอดBmไปวันๆEm
ไม่ได้อยากยอมแพ้Emแต่มันไปต่อไม่ไหวBm
ไม่ใช่ขาดใจแCต่เพราะน้ำมันDในถังมันไม่มีG
คนอื่นเขามีปีกAmบินหนีไปแตะขอบฟ้าEm
ส่วนเราเกิดมาBmพร้อมโซ่ตรวจที่ขาล่ามEmไว้
พยาCมยามแทบตายสุดท้ายGก็อยู่ที่เดิม
ไม่มีอAmะไรเพิ่มเติมEm
นอกจากความDแก่ชราG
ไม่ได้ขี้CเกียจนะสาบานGต่อหน้าฟ้าEm
แต่ต้นAmทุนราราคา
ของคนเรามันBmไม่เท่ากัน
*มันโคตรจะบั่นทอนใจEm
กับชีวิตที่ไม่มีแต้มBmต่อ
สู้จนท้อCก็ไปไDด้แค่สุดเพดGาน
ความฝันมีAmแต่แรงมันพาไปไม่ถึงEm
ทุ่มเทแทบตายDได้แค่ลมหายใจรวยGริน
รางวัลคนเดินAmดินคือมีแรงหาBmกิน
เพื่อใช้หนี้Emเขา
/Em/Bm/CD/G/
/C/G/Am/B/
โลกEmนี้ไม่แฟร์กูก็รู้มBmาตั้งนาน
ไม่ไCด้เรียกร้องDความสงสารG
คนบนฟ้าCคงไม่ว่างมองคนGข้างล่างEm
ปล่อยAmให้เดินหลงทางในเขาวงกตB
ที่ไร้ทางออกEm..
ถึงต้นทุนจะติดลบEmแต่กูจบเกมนี้ไBmม่ได้
หันไปมองคนข้างหลังCที่เขDฝากชีวิตGไว้
เหนื่อยแค่Amไหนคต้องกัดฟันB..
แลกมันด้วยลมหายใจ
*มันโคตรจะบั่นทอนใจ[Rm]
กับชีวิตที่ไม่มีแต้มBmต่อ
สู้จนท้อCก็ไปไDด้แค่สุดเพดGาน
ความฝันมีAmแต่แรงมันพาไปไม่ถึงEm
ทุ่มเทแทบตายDได้แค่ลมหายใจรวยGริน
รางวัลคนเดินAmดินคือมีแรงหาBmกิน
เพื่อใช้หนี้Emเขา
/Em/Bm/CD/Em/
เหนื่อAmยฉิบหายแค่Emหายใจต่อ
ให้รBmอดไปวันๆ