หน่วง Room39

ทุกๆCmaj7ครั้งที่เธอนั้นส่งรอยยิ้มเBm7ข้ามาทักทาย

ทุกๆAm7ครั้งที่เธอนั้นส่งสายตาเGข้ามาหากัBm7น

ทำใCmaj7ห้ฉันนั้นแทบจะขึ้นสวรรBm7ค์ ทั้งที่ยังยืนอยู่ตรงAm7นั้น

(แทบจะขึ้นสวรรค์Bm7ทั้งที่ยืนอยู่)

ทุกๆCmaj7ครั้งที่เธอนั้นคอยส่งเสียงBm7และทุกข้อความ

ทุกๆAm7ครั้งที่เธอนั้นคอยเฝ้าถามG และเป็นห่วงฉัBm7น

ทำใCmaj7ห้ฉันนั้นแทบจะดิ้นBm7 ดิ้นตายอยู่ตรงAm7นั้น Bm7

* แต่ติดที่ฉันCmaj7.. นั้น ไม่ใBm7ช่ เพียงAm7คนเดียว Bm7

ที่ได้Cmaj7รับ.. ท่าที Bm7ที่แสนดีเFหล่านั้นDsus4 D

** มันจึงเป็นความCmaj7รัก.. ที่ไม่ถึงBm7กับสุข

เป็นความทุกข์Am7.. ที่ไม่ถึงGกับเศร้า Bm7

เป็นความCmaj7รัก.. ที่ทั้งซึ้งBm7ทั้งเหงาอยู่ด้วยAm7กัน

(เป็นความซึ้งและความเงียบเหงาอยู่ด้วยกัน)

จึงเป็นBm7ความรัCmaj7ก.. ที่มาพร้อมความBm7อึดอัด

และเป็นความรักAm7ที่ไม่เคยเห็นภาพGชัดๆสักวันBm7

มีCmaj7แค่ความรู้Bm7สึกครึ่งๆF กลา[(Am7)]งๆ

(ข้างในใDsus4จของฉันเพียงD)(คนเดียว[(G)])(ผู้เดียว)

ทุกCmaj7ๆครั้งที่มือของเรานั้นได้Bm7มาสัมผัส

ทุกAm7ๆครั้งที่เธอนั้นบอกความลับGให้ฉันฟังBm7

รู้ไหCmaj7มว่าหัวใจของฉันBm7 มันแทบละลายอยู่ตรงAm7นั้น Bm7

( ซ้ำ * , ** )

ฉันA#maj7ไม่รู้ ระหว่างเรานั้นCคืออะไร

และA#maj7ไม่รู้ต้องเป็นอย่างนี้ Cไปอีกนานแค่ไหนDsus4 D

( ซ้ำ ** , ** )

อึดอัดในใจขFองตัวฉันEmเพียงผู้เดียDsus4ว

Cmaj7แค่... คน.Bm7.. เดียว.Am7..