ยอมจำนนฟ้าดิน หญิง ธิติกานต์

อยากต่อว่าFฟ้าดินที่ให้เราพบเจอ

แต่ไม่ยอมAmจับเราคู่กัน

ฟ้าดินGmจงใจแกล้งเราC เธอว่าหรือเปล่าF

ทำไมนะFต้องห้ามรักกัน

ความเหมาะสมAmน่ะหรือที่ยืนยาว

ถึงGmในใจมันค้านC สุดท้ายต้องยอมFจำนน

* ก่อนถนนGmของเราแยกกัน

ก่อนความฝันAmของเราสิ้นลง

แค่อยากพบA#กับเธอสักหนCdim สบตาอีกCครั้ง

** แค่ให้ฉันได้บอกเธอFสักคำ พูดในวันที่จำAmต้องจาก

อยากให้รู้ว่Gmารักเธอมาก และจะรักC รักตลอดไป

เกิดชาตินี้แFค่ได้พบเจอ เกิดชาติหน้าAmค่อยฝันกันใหม่

วันGmนี้ใจสลาย ยอมCจำนนให้ฟ้าดินแยกเราไกลFกัน

พอใจแล้วFใช่ไหมฟ้าดิน ที่ได้เห็นAmว่าคนต้อยต่ำ

มันGmต้องเจ็บต้องช้ำCต้องน้ำตาFตก C

โลกใบนี้มีFคนมากมาย ทำไมต้องAmเป็นเราสองคน

ยอมGmจำนนให้แล้วCหวังว่าคงพอFใจ

( ซ้ำ * , ** )

( ซ้ำ ** )

คนGmรักกันใยฟ้าCดินถึงไม่เข้าFใจ