ฮู้แล้วล่ะC ว่าอ้ายคนพอได้แล้วAm
เดินหน้าต่อGกะบ่มีวีแววF
เจ้าสิแนมเห็นฮักที่อ้ายให้ก้อนGคำ
สิพยายามFเอาอกเอาใจ Fm
ทรามวัยEmกะมีแต่ขี้เดียดนำ
จังแม่นชาติFอ้ายคือปอบดำ
แม่นฮำฮ้อนGแตงอ่อนบ่แนมใส่
คือคำเขาว่าDm โตร้ายสิเฮ็ดดีส่ำใด๋ Em
แต่ตอนจบFมันกะต้องตาย
มันต้องพ่ายGกับพระเอกคือเก่า
* แม่นปอบดำสิเก่งส่ำใด๋ F
สุดท้ายมันกะแพ้โGจรบั้งจี๊ดฮั่นหล่าAm
ถึงสิเฮ็ดGดีนำจนว่าF
เจ้ากะบ่เห็นค่าGย้อนว่าอ้ายบ่แม่นเขาC.. Em
เปรียบใส่บักโตกองF
ที่บ่มีทางGได้ครองสี่ห้องหัวใจเจ้าAm
บ่คือพระเอกGเจ้ายกทั้งใจให้เขาDm
สู้บ่ไหวต้องถอยยาวG
บ่อาจได้ฮักจากเจ้าอ้ายมันส่ำปอบCดำ
คือคำเขาว่าDm โตร้ายสิเฮ็ดดีส่ำใด๋ Em
แต่ตอนจบFมันกะต้องตาย
มันต้องพ่ายGกับพระเอกคือเก่า
* แม่นปอบดำสิเก่งส่ำใด๋ F
สุดท้ายมันกะแพ้โGจรบั้งจี๊ดฮั่นหล่าAm
ถึงสิเฮ็ดGดีนำจนว่าF
เจ้ากะบ่เห็นค่าGย้อนว่าอ้ายบ่แม่นเขาC.. Em
เปรียบใส่บักโตกองF
ที่บ่มีทางGได้ครองสี่ห้องหัวใจเจ้าAm
บ่คือพระเอกGเจ้ายกทั้งใจให้เขาDm
สู้บ่ไหวต้องถอยยาวG
กะแม่นล่ะแม๊บ่Amแม่นโจรบั้งไฟ Dm
ถึงสิเก่งปานได๋ ฮื้อG.. เจ้ากะไปคือเก่า..
/CG/AmG/F/G/