ค่ำCนี้ยังอีกนานBmใช่ไหม
ไม่ว่าทำAmอะไร คิดเรื่องใดไปไกล
ก็ยังคิดGถึงทุกที
และCค่ำคืนนี้ ฉันต้องกลั้นBmน้ำตา เอาไว้
ไม่ให้ไหลAm ไม่ให้ร้อง เพราะคิดถึงGเธอ
คิดCถึงฉันบางไหมเธอ
หลายวันแล้วที่เราไม่ได้เจอ
ยังคงเขิลBmทุกครั้งเหมือนแรกเจอ
ทั้งที่เราไม่ได้พึ่งแลกเบอร์
อยากAmเปลี่ยนมือถือD เป็นมือที่เคยจับ
อยากGเปลี่ยนจากแค่คิด
ให้เป็นได้ใกล้ให้เป็นได้สัมผัส
คิดCถึงเธอทั้ง all night
ทั้งวันทั้งคืนไม่รู้จะพอไหม
พูดกับตัวเองBmว่าฉันต้องทนไหว
ซึ่งถ้าเป็นเธอEmไม่รู้จะทนไหม
บางครั้งAmมันน้อยใจ
ว่าฉันมีสิทธิCmทำได้แค่นั้นหรือ
แสดงGความคิดถึง
ความรู้สึกผ่านตัวหนังสือ
* บอกตัวเองให้จำCไว้ ความรู้สึกBmนี้
ความAmคิดถึงที่มี Dแต่ไม่อาจจะเอื้อมGถึง
บอกตัวเองให้จำCไว้ จำไว้ว่าBmครั้งนึ่ง Em
ความคิดถึงAm ทำให้รู้ Cm
ว่าทรมานGเพียงใด
ไม่มีใครรู้ว่Cาความคิดถึงมันทรมาน
มันเป็นความคิดBm
ที่ทำให้คิดจนปวดกระบาล
และหยุดตัวเองไม่ได้ Am
ฉันห้ามความคิดไม่ได้ D
ฉันหยุดความคิดไม่ได้ G
แต่ที่ฉันทำได้คือต้องพยายาม
ไม่ให้คิดถึงCเรื่องที่ฉันและเธอทำ
พยายามไม่ฟังเพลงBm
เพลงที่มอบให้เธอฟังEm
และเรื่องราวอีกมากมายAm
ที่ทำให้ฉันและเธอจำCm
ฉันจะไม่นับวันรอG
วันที่ฉันและเธอได้เจอกัน
* บอกตัวเองให้จำCไว้ ความรู้สึกBmนี้
ความAmคิดถึงที่มี Dแต่ไม่อาจจะเอื้อมGถึง
บอกตัวเองให้จำCไว้ จำไว้ว่าBmครั้งนึ่ง Em
ความคิดถึงAm ทำให้รู้ Cm
ว่าทรมานG เพียงใด
ฉันCพึ่งเข้าใจ ในวันBmที่เธอไกลห่าง
แต่ก็ไม่รุ้ว่Amาเธอนั้นD
จะเป็นอย่างฉันGบ้างไหม บ้างไหม บ้างไหม
ฉันCเองก็ไม่เข้าใจBm.. Em
ว่าทำไม ทำไม Amทำไม ทำไม Cm
คิดถึงเธอGจัง
* บอกตัวเองให้จำCไว้ ความรู้สึกBmนี้
ความAmคิดถึงที่มี Dแต่ไม่อาจจะเอื้อมGถึง
บอกตัวเองให้จำCไว้ จำไว้ว่าBmครั้งนึ่ง Em
ความคิดถึงAm ทำให้รู้ Cm
ว่าทรมานGเพียงใด
บอกตัวเองให้จำCไว้ ความรู้สึกBmนี้
ความAmคิดถึงที่มี Dแต่ไม่อาจจะเอื้อมGถึง
บอกตัวเองให้จำCไว้ จำไว้ว่าBmครั้งนึ่ง Em
ความคิดถึงAm ทำให้รู้ Cm
ว่าทรมานGเพียงใด
C|Bm|Am|G
