//
ค่ำนี้ยังอีกนานใช่ไหม ไม่ว่าทำอะไร คิดเรื่องใดไปไกล ก็ยังคิดถึงทุกที และค่ำคืนนี้ ฉันต้องกลั้นน้ำตา เอาไว้ ไม่ให้ไหล ไม่ให้ร้อง เพราะคิดถึงเธอ คิดถึงฉันบางไหมเธอ หลายวันแล้วที่เราไม่ได้เจอ ยังคงเขิลทุกครั้งเหมือนแรกเจอ ทั้งที่เราไม่ได้พึ่งแลกเบอร์ อยากเปลี่ยนมือถือ เป็นมือที่เคยจับ อยากเปลี่ยนจากแค่คิด ให้เป็นได้ใกล้ให้เป็นได้สัมผัส คิดถึงเธอทั้ง all night ทั้งวันทั้งคืนไม่รู้จะพอไหม พูดกับตัวเองว่าฉันต้องทนไหว ซึ่งถ้าเป็นเธอไม่รู้จะทนไหม บางครั้งมันน้อยใจ ว่าฉันมีสิทธิทำได้แค่นั้นหรือ แสดงความคิดถึง ความรู้สึกผ่านตัวหนังสือ * บอกตัวเองให้จำไว้ ความรู้สึกนี้ ความคิดถึงที่มี แต่ไม่อาจจะเอื้อมถึง บอกตัวเองให้จำไว้ จำไว้ว่าครั้งนึ่ง ความคิดถึง ทำให้รู้ ว่าทรมานเพียงใด ไม่มีใครรู้ว่าความคิดถึงมันทรมาน มันเป็นความคิด ที่ทำให้คิดจนปวดกระบาล และหยุดตัวเองไม่ได้ ฉันห้ามความคิดไม่ได้ ฉันหยุดความคิดไม่ได้ แต่ที่ฉันทำได้คือต้องพยายาม ไม่ให้คิดถึงเรื่องที่ฉันและเธอทำ พยายามไม่ฟังเพลง เพลงที่มอบให้เธอฟัง และเรื่องราวอีกมากมาย ที่ทำให้ฉันและเธอจำ ฉันจะไม่นับวันรอ วันที่ฉันและเธอได้เจอกัน * บอกตัวเองให้จำไว้ ความรู้สึกนี้ ความคิดถึงที่มี แต่ไม่อาจจะเอื้อมถึง บอกตัวเองให้จำไว้ จำไว้ว่าครั้งนึ่ง ความคิดถึง ทำให้รู้ ว่าทรมาน เพียงใด ฉันพึ่งเข้าใจ ในวันที่เธอไกลห่าง แต่ก็ไม่รุ้ว่าเธอนั้น จะเป็นอย่างฉันบ้างไหม บ้างไหม บ้างไหม ฉันเองก็ไม่เข้าใจ.. ว่าทำไม ทำไม ทำไม ทำไม คิดถึงเธอจัง * บอกตัวเองให้จำไว้ ความรู้สึกนี้ ความคิดถึงที่มี แต่ไม่อาจจะเอื้อมถึง บอกตัวเองให้จำไว้ จำไว้ว่าครั้งนึ่ง ความคิดถึง ทำให้รู้ ว่าทรมานเพียงใด บอกตัวเองให้จำไว้ ความรู้สึกนี้ ความคิดถึงที่มี แต่ไม่อาจจะเอื้อมถึง บอกตัวเองให้จำไว้ จำไว้ว่าครั้งนึ่ง ความคิดถึง ทำให้รู้ ว่าทรมานเพียงใด
