ใจไม่ด้านพอ อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง

หลอกCกันพอหรือยัง เกือบจะฝังAmใจลงทั้งเป็น

เธอFทำไม่เห็นGว่าเธอมีเขาAmสำคัญ C

แล้วFก็ยังถามGว่าใจอีกนั้นF เป็นไง C G

ปล่อยCเธอเดินหายไป

จากจุดหมายAmปลายทางแข่งขัน

รู้ถึFงคำว่าแพ้นั้Gนเป็นที่ฉันAmมันจนC

รู้ถึFงคำว่าจนGน่ากลัวขยะแขยงFเพียงใด C

ปล่อยความช้ำAmให้มันทะลักทะล้นCมา

ออกจากตาDmที่ใจเก็บไว้มาเนิ่นAmนาน

ใจCไม่ด้านพอ ใจไม่ด้านพอG

อยากจะคิดAmว่าเขาคนนั้นมีด้อยCกว่า

อยากปิดตาDmไม่รู้ไม่เห็นไม่เข้าAmใจ

ใจCไม่ด้านพอ ใจไม่ด้านพอG

* เสียCทุกอย่างAmมามากแล้วDmช่างมันG

เสียDmน้ำตาGก็เท่านั้นCช่างใจ Am

ใครจะรู้ Cใครจะเห็นAm

ข้างในนั้Dmนเป็นเช่นไร G

มันแหลกรานC.. Dm G

ปล่อยความช้ำAmให้มันทะลักทะล้นCมา

ออกจากตาDmที่ใจเก็บไว้มาเนิ่นAmนาน

ใจCไม่ด้านพอ ใจไม่ด้านพอG

อยากจะคิดAmว่าเขาคนนั้นมีด้อยCกว่า

อยากปิดตาDmไม่รู้ไม่เห็นไม่เข้าAmใจ

ใจCไม่ด้านพอ ใจไม่ด้านพอG

* เสียCทุกอย่างAmมามากแล้วDmช่างมันG

เสียDmน้ำตาGก็เท่านั้นCช่างใจ Am

ใครจะรู้ Cใครจะเห็นAm

ข้างในนั้Dmนเป็นเช่นไร GมันแหลกลาญC G

* เสียCทุกอย่างAmมามากแล้วDmช่างมันG

เสียDmน้ำตาGก็เท่านั้นCช่างใจ Am

ใครจะรู้ Cใครจะเห็นAm

ข้างในนั้Dmนเป็นเช่นไร Gมันแหลกลาญ