EmDCEm
รอยสักเต็มตัวEmโชว์พาวเวอร์ข้างDถนนG
เลือดนักเลงมันข้นCใครขวางหน้าDต้องเจ็บE
ขึ้นโรงพักกินข้าวEmแดงจนเป็นเรื่องDปกติG
คิดว่าเท่คิดว่าแน่Cคิดว่าเก่งเกินใครD
แต่มื้อนั้นEmที่หน้าห้องขังG
เห็นผู้เฒ่าคนหนึ่งC
หอบสังขารDมายืนรอEm
น้ำตาแม่ไหลอาบแก้มC
มือเหี่ยวCๆกอดลูกกรงG
ภาพนั้นมันจุกเข้าที่หัวใจC
เจ็บกว่าถูกตีนร้อยเท่าD..
(บักหล่าเอ๊ย!!)
(แม่เมื่อยแล้วเด้อเจ้า คำนี้ก้องในหู)
ศักดิ์ศรีที่กูแบกไว้C
มันแลกกับน้ำตาแม่บ่Dได้เลยG
เสียงเชียร์ของหมู่ฝูงC
มันบ่ดังเท่าเสียงDสะอื้นของแม่Em
กูมันโง่มาตั้งดนCที่หลงคิดว่าการ
ใช้Dกำปั้นคือลูกผู้ชายG
ที่แท้การเฮ็ดให้แม่เซาไห้C
นั่นต่างหากคือของจริงD
* สัญญาน้ำตาแม่Emกูสิจำใส่กระโหลกG
เลิกแล้วเรื่องต่อยตีCเลิกแล้ววิถีนัDกเลงG
ใครสิว่ากูป๊อดCใครสิว่ากูบ่แน่Dก็ช่างหัวมันG
กูยอมทิ้งศักดิ์ศรีจอมปลอมC
เพื่อรักษาใจแม่Em..
ต่อจากนี้มืCอคู่นี้สิบ่กำDมาทำร้ายไผG
แต่สิเอาไว้กราบตีนแม่C
และสร้างชีวิDตใหม่Em
(แม่ครับ.. ผมขอโทษ)
บักEmคำผานคนเดิมตายไปแล้วในคุกG
มื้อนี้มีแต่นายคำผานCลูกชายDของแม่Em
สิกลับไปเฮ็ดนาCเลี้ยงไก่Dอยู่แบบพอเพียงG
สิเป็นคนดีใCห้สมกับที่แDม่รอคอยEm..
พี่น้องวัยรุ่นเอ๊ยEm
อย่าถ้ารอให้แม่Gตายแล้วค่อยสำนึก
อย่าถ้ารอCให้เห็นโลงศพแล้วค่อยหลั่งน้ำตาD
วางEmมีดวางปืนลงซะแล้วกลับไปกอดแม่C
นั่นแหละDคือความเท่ที่แท้จริง
กลับตัวกลับใจเด้อ
EmGCDEm
CDGCDEm
CDEm
* สัญญาน้ำตาแม่Emกูสิจำใส่กระโหลกG
เลิกแล้วเรื่องต่อยตีCเลิกแล้ววิถีนัDกเลงG
ใครสิว่ากูป๊อดCใครสิว่ากูบ่แน่Dก็ช่างหัวมันG
กูยอมทิ้งศักดิ์ศรีจอมปลอมC
เพื่อรักษาใจแม่Em..
ต่อจากนี้มืCอคู่นี้สิบ่กำDมาทำร้ายไผG
แต่สิเอาไว้กราบตีนแม่C
และสร้างชีวิDตใหม่Em
(แม่ครับ.. ผมขอโทษ)
C D Em (3 Times)
แม่ครับ.. เซาฮ้องไห้ได้แล้วเด้อ
บักคำผานกลับมาแล้ว