D|F#m|G|A
G|F#m|EmA|D|A
กะย่อนวาฮักDแฮง กะย่อนวาแพงF#mหลาย
แต่อาจสิบ่แม่นอ้ายG..ที่พาเจ้าไปฮอดAฝั่ง
อาจสิเป็นGเขาผู้พ้อ อ้ายอาจสิยอมF#mเป็นผู้พ่ายBm
ถึงต้องEmเสียใจ ยอมได้เAพื่อคนที่อ้ายDฮัก A
เคยฮักDน้องส่ำใด๋ อ้ายบอกจากใจว่F#mาฮักคือเก่า
แต่น้องเลือกGเขา คนเก่าต้องยอมจากAไป
เศษไม้บ่Gอาจขวางตา โตถ่วงF#mบ่อาจไปขวางBmใจ
หลีกทางEmให้ฟืนด้นใหญ่Aคือเขาเข้าฮ่วมDหอ
* สิบ่ดึงEmบ่รั้งเจ้าไว้ อ้ายเข้าใจทF#mางน้องเลือกหย่าง
ถึงน้ำตาพังG บ่เป็นหยังอ้ายสิรับAเอา
** ฮักน้องส่ำใด๋ Gเป็นแค่ไม้อ่AอยไฟกะBmพอ
ได้เป็นโตล่อG.. ให้ฮักAของเจ้าสมหDวัง
ยอมเป็นผู้แพ้G ถึงสิถืกAไฟสุมกะส่างBm
เจ็บเพื่อน้องนางEm เป็นหยังAอ้ายสิเฮ็ดบ่ได้ D
ให้น้องDไปดี ให้น้องไปมีความF#mสุข
ถึงอ้ายGเป็นทุกข์ส่ำใด๋กะสิอดเอาA
อวยพรส่Gงท้ายคนที่อ้ายฮัก ให้น้องF#mโชคดีกับเขาBm
จากใจเEmปื้อนขี่เถ้าAของไม้อ่อยDไฟ
D|F#m|G|A
G|F#m|EmA|D
( ซ้ำ * , ** )
ยอมเป็นผู้แพ้G ถึงสิถืกAไฟสุม.. กBmะส่าง
เจ็บเพื่อน้องนางEm เป็นหยังAอ้ายสิเฮ็ดบ่ได้ D
เจ็บเพื่อน้องนางEm สุดท้ายAอ้ายต้องเฮ็ด
