G|Bm|C|D
Em|Bm|C|D|D
คือเหตุผลเดียวG ที่อ้ายยังอยู่ Bm
ฮู้บ่..C ว่าเพราะDอีหยัง
อ้ายอยากฮ้องG ออกไปดังBmๆ
ว่าใจมัCน ยังฮักDเจ้าแฮง
ในคืนEmที่ฟ้ามีฝน ในวันBmที่คนหมดแรง
บ่อาจCเอาหยังไปแข่ง เขาDได้ดอกหนา
* ให้เจ้าพาหัวใจ.G. ไปอBmยู่นำเขาโลดEm
อ้ายบ่โกรธC บ่โทษเจ้าดอกหนาD
ถึงแม้อ้ายยังฮักGเจ้าปานแตงBm แพงปานEmตา
ที่ผ่านมาCให้ถือว่า (เDป็นวาสนาของ[(G)]เฮา)
Em|D
ที่อ้ายยอมถอยG ย้อนบ่มีทBmาง
และให้เจ้าหย่างC ไปเป็นDของเขา
ก็วาสนาG อ้ายได้แค่ยืนBmส่งเจ้า
ให้เป็นเขาC พาเจ้าDหย่างไปฮอดฝันG
เราCต่างก็รู้ ว่าฮักGเฮายังคงอยู่
และCอ้ายก็รู้ บ่อาจGเก็บเจ้าไว้
ให้เCป็นเขา ที่พาGเจ้าเดินไป
ให้ถึงฝัน.Am. Aที่สวยDงาม
( ซ้ำ * , * )
G|Bm|C|D|G
