//
ปลายทางฉันนั้นคือความฝัน หวังว่าเพียงสักวัน ฉันจะเอามากอดไว้ เดินทางไม่ว่าใกล้หรือไกล แม้จะเจอสิ่งใด ฉันเต็มใจและขอบคุณ เรียนรู้ที่จะเดินก้าวไป แม้ว่าในจิตใจ มีบางครั้งเริ่มอ่อนแอ ท้อได้แต่ห้ามยอมเเพ้ สู้ไม่มีข้อแม้ แท้ที่ใจใช่เพียงลมปาก ท้องฟ้าสีคราม จะสดใสเหมือนเดิมหรือเปล่า ก้อนเมฆสีขาว อาจจะมืดดำก่อนค่ำคืน * มันไม่มีไหรแน่นอน อย่ามัวนอนแน่นิ่ง พรุ่งนี้อาจไม่มีจริงก็เป็นได้ อยากอิทำไหรอย่ามัวท่อง อาจต้องนอนร้องไห้ เสียใจแถมยังเสียดาย เวลาที่ล่วงเลย ทุกการเดินทาง คือการเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่ ผิดพลั้งพลาดไป นั้นคือบทเรียนที่ดีของเรา แต่งเติมความสุข ละทิ้งโลกในกะลาใบเก่า มีเพียงเราที่รู้ อยู่ในปัจจุบัน ท้องฟ้าสีคราม จะสดใสเหมือนเดิมหรือเปล่า ก้อนเมฆสีขาว อาจจะมืดดำก่อนค่ำคืน * มันไม่มีไหรแน่นอน อย่ามัวนอนแน่นิ่ง พรุ่งนี้อาจไม่มีจริงก็เป็นได้ อยากอิทำไหรอย่ามัวท่อง อาจต้องนอนร้องไห้ เสียใจแถมยังเสียดาย เวลาที่ล่วงเลย * มันไม่มีไหรแน่นอน อย่ามัวนอนแน่นิ่ง พรุ่งนี้อาจไม่มีจริงก็เป็นได้ อยากอิทำไหรอย่ามัวท่อง อาจต้องนอนร้องไห้ เสียใจแถมยังเสียดาย เวลาที่ล่วงเลย อยากอิทำไหรอย่ามัวท่อง อาจต้องนอนร้องไห้ เสียใจแถมยังเสียดาย เวลาที่ล่วงเลย
