//
||| ( 2 Times ) ผ่านไปสองปี ที่เธอมาหายจาก ข่าวคราวว่าพ่อแม่เธอนั้นพาไปขาย เจ็บและช้ำ ต้องจำทน เพราะความจน บังคับจิตใจ จากเชียงฮาย ไปขายตัวอยู่สุไหงโกลก ที่ตั้งตารอ ให้ได้กลับคืนบ้านนา ถึงไม่มีทีวีตู้เย็นก็ไม่เห็นเป็นไร ทิ้งความเชื่อค่านิยม ของคนเก่าล้าสมัย ช่วยกันทำนา ปลูกข้าวยังพอได้อยู่ * ผ่านชีวิตมาชื่นชมโลกสวยได้เพียงสิบห้าปี ได้แค่นี้ชีวิตกลับมาพบกับความมืดมน ผ่านมือชายเป็นร้อยเป็นพัน ต้องกล้ำกลืนและอดทน เพื่อเก็บเงิน.. ส่งบ้าน.. ไถ่ถอนตัวเอง ** ยังคงคอยวนเวียน เพื่อจะได้พ้นผ่าน วันคืนทรมาน มีใครเข้าใจไหม รอคอยวันเวลา ที่จะได้พ้นผ่านไป แล้วเมื่อไหร่ อยากให้เธอรู้ ( ซ้ำ * , ** )
