F|C|F|C( 2 Times )
ผ่านไปสองFปี ที่เธอมาหายจากC
ข่าวคราวว่าFพ่อแม่เธอนั้นพาไปขายC
เจ็บและช้ำF ต้องจำGทน
เพราะความจนEm บังคับจิตใจ Am
จากเชียงฮายDm ไปขายตัวGอยู่สุไหงโกลAmก
ที่ตั้งตาFรอ ให้ได้กลับคืนบ้านCนา
ถึงไม่มีทีFวีตู้เย็นก็ไม่เห็นเป็นCไร
ทิ้งความเชื่อFค่านิยมG
ของคนEmเก่าล้าสมัยAm
ช่วยกันทำDmนา ปลูกข้าวGยังพอได้อAmยู่
* ผ่านชีวิตFมาชื่นชมโลกสวยได้เพียงสิบห้าC/Eปี
ได้แค่นี้ชีFวิตกลับมาพบกับความมืดCมน
ผ่านมือFชายเป็นร้อยGเป็นพัน
ต้องกล้ำEmกลืนและอดAmทน
เพื่อเก็บเงินDm.. ส่งบ้านEm.. ไถ่ถอนตัวเอง
Am|Em|Am|Em
** ยังAmคงคอยวนเวียน เพื่อจะได้พ้นEmผ่าน
วันAmคืนทรมาน มีใครเข้าใจไEmหม
รอAmคอยวันเวลา ที่จะได้พ้นEmผ่านไป
แล้วเมื่อไหร่Dm อยากให้เธอEmรู้
( ซ้ำ * , ** )
Am|Em|Am|Em
Am|Em|Dm|Em
F|G|F|Em|Am
