//
โกรธยามใด๋ เคียดยามใด๋ กะซวนว่า เฮามาเลิกกันเถาะ พอสาเนาะ จบสาเนาะ บ่ขอไปต่อด้วยกัน เหมือนคิดไว้นานแล้วว่าสิไป อยากได้เพียงสาเหตุถ่อนั้น ฮักของเฮาที่ถนอมมานาน คงถึงวันหมดอายุ.. * น้องเบิดคำสิว่า กอดขารั้งอ้ายบ่อยู่ บ่ให้ฮู้ คำเดียว.. ว่าพอเด้อ... ** พอกะพอ.. ถ้าไปต่อแล้วมันฝืนใจอ้าย พอกะได้ น้องยอมให้อ้ายได้เสมอ คือเขียนฮักด้วยก้อนขี้ถ่านไฟ คนใหม่เดินผ่านใกล้ก็เบลอ เขาคงกดดันเธอ ให้เร่งเคลียร์น้องจบจากใจ *** หมดความหมาย บ่มีความหมาย สิเฮ็ดจั่งใด๋.. ใจของอ้ายบ่อยู่ เจ็บหลายอยู่.. เสียใจอยู่ แต่บ่ฮู้สิรั้งจั่งได๋ ก็มีแค่คำว่าฮักผูกกัน ฮักขาดสะบั้นก็ถิ่มกันง่ายๆ ความจำบนเส้นทางใจ คนจำคือคนเจ็บกะฮู้.. | ( 2 Times ) ( ซ้ำ * , ** ) อ้ายเร่งเคลียร์น้องจบจากใจ เพื่อเปิดตัวคนใหม่.. แม่นบ่?
