ใต้ร่มจามจุรี

แม้กาลล่วงเลย ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ไม่มีวันร้างลา พัดพาก็ไม่หวั่นไหว หัวใจนั้นยังคงมั่นไม่คลาย เปรียบดั่งความรักคุ้มครอง คล้ายดังร่มเงา เฝ้าโอบดวงใจไว้ให้มิต้องหมองตรม ร้อนใดซ่อนความรื่นรมย์ ทุกลมฝนพรำมิหน่ายไม่คลาย มั่นหมายหนุนใจเคียงเธอ หาก.. ฤดูกาลแปรผัน แต่รากรักนั้นหยั่งลึกมั่นไว้กลางใจ * โอ้รักนี้ดุจดังร่มไม้จามจุรี รักมิมีร่วงโรยในกาลนานมา กี่ปีพัดผ่านหัวใจไม่คลาย รักเอ๋ยนั้นยังมั่นหมาย ผูกพันธ์เหมือนน้ำหล่อเลี้ยงร่มเงา ฝากดวงใจปลูกกลางพื้นพสุธา ฝากฟ้าช่วยโอบ เหมือนดาวคอยโอบจันทรา ให้คงไว้ชั่วกาลนาน คู่ฟ้าดินชั่วชีวัน คล้ายพื้นดิน.. ที่คอยห่มจามจุรี ขอรักมิคลาย มิหน่ายเลือนหายมั่งคงในคำสัญญา ทุกคำที่พรรณา ทุกคราที่ยังตรึงตรา ห่วงหา ได้อยู่แนบเคียงชิดกาย ตราบฟ้าดินสลาย ชมพูพริ้วพรายหลังแพร แลเจ้าล่วงลงดังแผ่นพรม เหมือนความรักแฝงทุกหยาดลม คล้ายดั่งวิมานสรวงบันดาล.. เอ้อ.. เอย.. ให้รักคงอยู่ชั่วกาลนาน เมล็ดพันธุ์ที่ร่วงลงจากไม้ รอพบเมื่อเราจากไกล ไม่ว่าจะภพชาติไหน เพียงสบตาจำได้ทันที * โอ้รักนี้ดุจดังร่มไม้จามจุรี รักมิมีร่วงโรยในกาลนานมา กี่ปีพัดผ่านหัวใจไม่คลาย รักเอ๋ยนั้นยังมั่นหมาย ผูกพันธ์เหมือนน้ำหล่อเลี้ยงร่มเงา ฝากดวงใจปลูกกลางพื้นพสุธา ฝากฟ้าช่วยโอบ เหมือนดาวคอยโอบจันทรา ให้คงไว้ชั่วกาลนาน คู่ฟ้าดินชั่วชีวัน คล้ายพื้นดิน.. ที่คอยห่มจามจุรี ชีวิตนี้ช่างมีความหมายคล้ายพื้นดิน.. ที่คอยห่มจามจุรี..