//
เสียงทับโหม้งโหมโรงตีดัง แว่วลำนำมาร่ายรำสายลม หวนคำนึงว่าก่อนเคยชื่นชม ร้าวระทมมาไร้สิ้นโนราห์ รำอ้อนแอ้นไปทอดแขนแดนไกล ถอดทรงไว้ไปใส่ชุดโนบรา ท่าร่ายรำสิบสองนั้นโรยรา สาลิกาลืมรังจากจร ลอยร่ายรำอ ยู่ในวังหรูหรา เริงอุรา ไม่หวนหาหัวนอน ไร้อาทร ไม่อาวรณ์แล้วสา * ว่าโนราห์พลัดถิ่น ไปโบยบินเมืองฟ้า หลงมายาในเมืองสาระวน เพลินสีแสงลิ่วล่องลอยเล่นลม อยู่ในดงสุรา ปีกกล้าขาแข็งเจ้ารอนแรมจรไกล ไม่อาลัยเคยใส่เทริดชฎา เหลือร่องรอยแค่เรื่องราวผ่านมา ลืมท่ารำไปหมดสิ้นแล้วสา โนราห์พลัดถิ่น.. ลอยร่ายรำอ ยู่ในวังหรูหรา เริงอุรา ไม่หวนหาหัวนอน ไร้อาทร ไม่อาวรณ์แล้วสา * ว่าโนราห์พลัดถิ่น ไปโบยบินเมืองฟ้า หลงมายาในเมืองสาระวน เพลินสีแสงลิ่วล่องลอยเล่นลม อยู่ในดงสุรา ปีกกล้าขาแข็งเจ้ารอนแรมจรไกล ไม่อาลัยเคยใส่เทริดชฎา เหลือร่องรอยแค่เรื่องราวผ่านมา ลืมท่ารำไปหมดสิ้นแล้วสา โนราห์พลัดถิ่น.. * ว่าโนราห์พลัดถิ่น ไปโบยบินเมืองฟ้า หลงมายาในเมืองสาระวน เพลินสีแสงลิ่วล่องลอยเล่นลม อยู่ในดงสุรา ปีกกล้าขาแข็งเจ้ารอนแรมจรไกล ไม่อาลัยเคยใส่เทริดชฎา เหลือร่องรอยแค่เรื่องราวผ่านมา ลืมท่ารำไปหมดสิ้นแล้วสา โนราห์พลัดถิ่น..
