โครตจะบั่นทอนใจ

เหงื่อที่ไหล มันเค็มเหมือนน้ำตา ตีนที่เดินฝ่า มันด้านจนไร้ความรู้สึก ตื่นแต่เช้า สู้จนดึกดื่น ผลลัพธ์ที่หยิบยื่น คือรอดไปวันๆ ไม่ได้อยากยอมแพ้ แต่มันไปต่อไม่ไหว ไม่ใช่ขาดใจแต่เพราะน้ำมันในถังมันไม่มี คนอื่นเขามีปีก บินหนีไปแตะขอบฟ้า ส่วนเราเกิดมาพร้อมโซ่ตรวจที่ขาล่ามไว้ พยามยามแทบตาย สุดท้ายก็อยู่ที่เดิม ไม่มีอะไรเพิ่มเติม นอกจากความแก่ชรา ไม่ได้ขี้เกียจนะ สาบานต่อหน้าฟ้า แต่ต้นทุนราราคา ของคนเรามันไม่เท่ากัน * มันโคตรจะบั่นทอนใจ กับชีวิตที่ไม่มีแต้มต่อ สู้จนท้อก็ไปได้แค่สุดเพดาน ความฝันมี แต่แรงมันพาไปไม่ถึง ทุ่มเทแทบตาย ได้แค่ลมหายใจรวยริน รางวัลคนเดินดิน คือมีแรงหากิน เพื่อใช้หนี้เขา โลกนี้ไม่แฟร์ กูก็รู้มาตั้งนาน ไม่ได้เรียกร้องความสงสาร คนบนฟ้าคงไม่ว่างมองคนข้างล่าง ปล่อยให้เดินหลงทางในเขาวงกต ที่ไร้ทางออก.. ถึงต้นทุนจะติดลบ แต่กูจบเกมนี้ไม่ได้ หันไปมองคนข้างหลังที่เขาฝากชีวิตไว้ เหนื่อยแค่ไหนคต้องกัดฟัน.. แลกมันด้วยลมหายใจ * มันโคตรจะบั่นทอนใจ กับชีวิตที่ไม่มีแต้มต่อ สู้จนท้อก็ไปได้แค่สุดเพดาน ความฝันมี แต่แรงมันพาไปไม่ถึง ทุ่มเทแทบตาย ได้แค่ลมหายใจรวยริน รางวัลคนเดินดิน คือมีแรงหากิน เพื่อใช้หนี้เขา เหนื่อย ฉิบหาย แค่หายใจต่อ ให้รอดไปวันๆ