Em|Bm|C|B
เหงื่อที่ไหลEm มันเค็มเหมือนน้ำGตา
ตีนที่เดินฝ่าC มันด้านจนไร้คDวามรู้สึกG
ตื่นแต่เช้าEm สู้จนดึกดื่นBm
ผลลัพธ์ที่หยิบยื่นAm คือรอดBmไปวันๆEm
ไม่ได้อยากยอมแพ้ Emแต่มันไปต่อไม่ไหวBm
ไม่ใช่ขาดใจแCต่เพราะน้ำมันDในถังมันไม่มี G
คนอื่นเขามีปีกAm บินหนีไปแตะขอบฟ้าEm
ส่วนเราเกิดมาBmพร้อมโซ่ตรวจที่ขาล่ามEmไว้
พยาCมยามแทบตาย สุดท้ายGก็อยู่ที่เดิม
ไม่มีอAmะไรเพิ่มเติมEm
นอกจากความDแก่ชราG
ไม่ได้ขี้Cเกียจนะ สาบานGต่อหน้าฟ้าEm
แต่ต้นAmทุนราราคา
ของคนเรามันBmไม่เท่ากัน
* มันโคตรจะบั่นทอนใจ Em
กับชีวิตที่ไม่มีแต้มBmต่อ
สู้จนท้อCก็ไปไDด้แค่สุดเพดGาน
ความฝันมี Amแต่แรงมันพาไปไม่ถึงEm
ทุ่มเทแทบตายD ได้แค่ลมหายใจรวยGริน
รางวัลคนเดินAmดิน คือมีแรงหาBmกิน
เพื่อใช้หนี้Emเขา
Em|Bm|CD|G
C|G|Am|B
โลกEmนี้ไม่แฟร์ กูก็รู้มBmาตั้งนาน
ไม่ไCด้เรียกร้องDความสงสารG
คนบนฟ้าCคงไม่ว่างมองคนGข้างล่างEm
ปล่อยAmให้เดินหลงทางในเขาวงกตB
ที่ไร้ทางออกEm..
ถึงต้นทุนจะติดลบEm แต่กูจบเกมนี้ไBmม่ได้
หันไปมองคนข้างหลังCที่เขาDฝากชีวิตGไว้
เหนื่อยแค่Amไหนคต้องกัดฟันB..
แลกมันด้วยลมหายใจ
* มันโคตรจะบั่นทอนใจ [Rm]
กับชีวิตที่ไม่มีแต้มBmต่อ
สู้จนท้อCก็ไปไDด้แค่สุดเพดGาน
ความฝันมี Amแต่แรงมันพาไปไม่ถึงEm
ทุ่มเทแทบตายD ได้แค่ลมหายใจรวยGริน
รางวัลคนเดินAmดิน คือมีแรงหาBmกิน
เพื่อใช้หนี้Emเขา
Em|Bm|CD|Em
เหนื่อAmย ฉิบหาย แค่Emหายใจต่อ
ให้รBmอดไปวันๆ
