สุดทางรึยัง

รองเท้าผ้าใบ ขาดเป็นรูเท่าตาปลา เสื้อยีนส์เก่าๆ แบกโลกมาทั้งใบ ออกจากบ้านนา บอกแม่ว่าจะไปได้ดี ผ่านมาหลายปี วันนี้ยังเท่าเดิม มองเงาตัวเองที่ทอดยาวบนพื้นถนน สับสนในใจว่ากูจะไปทางไหนต่อ คำที่เคยฝันคำที่เคยพร่ำบ่นพร่ำเพ้อ วันนี้มันเบลอจนแทบจะมองไม่เห็น * นี้มันสุดทางแล้วหรือยัง หรือแค่สุดแรงที่ฉันมี ไอ้ฝันที่แบกมามันหนักเกินไปแล้วใช่ไหม ทางข้างหน้ามีใครรออยู่ไหม หรือมีแค่ตัวฉัน ที่มันจะล้มลงตรงนี้สุดท้างหรือยัง ใครช่วยตอบกูที เห็นเพื่อนบางคน มีรถมีบ้านหลังใหญ่ เห็นคนใกล้สวมใส่เสื้อผ้าดีๆ หันมองตัวเองมีแค่หนี้สินรุงรัง มีเพียงความหวังที่มันริบหรี่ลงไป มองเงาตัวเองที่ทอดยาวบนพื้นถนน สับสนในใจว่ากูจะไปทางไหนต่อ คำที่เคยฝันคำที่เคยพร่ำบ่นพร่ำเพ้อ วันนี้มันเบลอจนแทบจะมองไม่เห็น * นี้มันสุดทางแล้วหรือยัง หรือแค่สุดแรงที่ฉันมี ไอ้ฝันที่แบกมามันหนักเกินไปแล้วใช่ไหม ทางข้างหน้ามีใครรออยู่ไหม หรือมีแค่ตัวฉัน ที่มันจะล้มลงตรงนี้สุดท้างหรือยัง ใครช่วยตอบกูที ลมพัดโชยมาพาเอากลิ่นดินบ้านไกล เสียงแม่ยังแว่วในใจ เหนื่อยก็พักเอาแรงก่อนลูก กำปั้นทุบดินไม่ได้จะยอมแพ้หรอกโว้ย แค่ขอระบาย ให้น้ำตามันไหลออกมา * นี้มันสุดทางแล้วหรือยัง ก็แค่สุดแรงที่กูมี ไอ้ฝันที่แบกมาจะหนักแค่ไหนก็จะไป ทางข้างหน้ามีใครหรือไม่มี กูจะลุกขึ้นยืนและก้าวเดินไปอีกที สุดท้ายหรือยัง กูจะตอบมันด้วยตีนกูเอง