//
หมอกคลุ้งลงเคล้า ที่สองเราออกเดินทาง แวะแอ่วถาม ว่าไข่ป่ามเป็นจะใด ? ค่อยใช้ชีวิตให้ช้า เหมือนเวลาไม่มีอยู่จริง มองลำธารที่ไหลไป จงมองให้เห็นใจ ตัวเอง.. ตอนนี้.. ความเงียบงัน ที่ทำให้ฉันได้ยินเสียงตัวเอง หมู่นกที่ร้องบรรเลง เป็นบทเพลงจากป่าเขา เหมือนโลก ใบนี้ มีเพียงแค่สองเรา.. มีเพียงแค่สองเรา ธรรมชาติ โปรดทำให้เธอได้ลืมทุกสิ่ง ที่ตรงนี้ไม่มีอดีต ไม่มีแม้กาลเวลา อยู่กับชีวิตที่ธรรมดา ไม่มี อะไรให้มองหา ที่แม่กำปอง มีเพียงแค่สองเรา วันนี้ที่แม่กำปอง มีเพียงแค่สองเรา ในยามเช้ามีแสงนำทาง จงเปิดทาง ที่ ๆ เธอต้องไป โอ้ลมหนาวช่วยโอบกอดเธอไว้ ไม่มีอะไร ทำร้ายเธอในที่แห่งนี้ ธรรมชาติ โปรดทำให้เธอได้ลืมทุกสิ่ง ที่ตรงนี้ไม่มีอดีต ไม่มีแม้กาลเวลา อยู่กับชีวิตที่ธรรมดา ไม่มี อะไรให้มองหา ที่แม่กำปอง มีเพียงแค่สองเรา (ที่ตรงนี้ฉันมีเธออยู่) วันนี้ที่แม่กำปอง มีเพียงแค่สองเรา (ที่ตรงนี้ฉันมีเธออยู่) วันนี้ที่แม่กำปอง มีเพียงแค่สองเรา (ที่ตรงนี้ฉันมีเธออยู่) วันนี้ที่แม่กำปอง มีเพียงแค่สองเรา..
