แค่รักยังไม่พอ - มอส ขจรจารุกุล

เธอเชื่อในความรักหม้าย ฉันถามพลันเอามือจับไปที่สองแก้ม ไม่ต้องร้องไห้ อย่างน้อยเราก็ทำดีที่สุดแล้ว คงผิดที่คนอย่างฉัน เกิดมาไม่ร่ำรวยไม่เงินแสน คนบ้านนอก คนกระจอก เหมือนพ่อเธอว่า เมื่อความรักไม่ได้ขึ้นอยู่ที่คนสองคน เมื่อคนจนมีแค่รักมันไม่พอ เมื่อความรักถูกตีตราด้วยเงินทอง ชาติทรมานหัวใจเราสองเหลือเกิน.. * น้ำที่ตาของเธอไหลลงตรงอก และบอกรักฉันสุดหัวใจ โลกใบนี้ใจดำพี่เห้อ ใยต้องแยกเราให้จากกันไป ฟ้าดินเหมือนจงใจแกล้งกัน หรือสวรรค์กำหนดไว้ ให้เกิดมารักกันได้แต่ไม่ให้คู่กัน โอบกอดกันท่ามกลางความเสียใจ กอดครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้าย เธอคือคนที่เป็นดั่งดวงใจ เจ็บที่รักเราไปไม่ถึงฝัน บุญชาตินี้พี่มีไม่ถึงเธอ ต้องปล่อยมือคนรักสุดหัวใจ จะจดจำเรื่องราวสองเราไว้ จนกว่าฉันคนนี้จะหมดลมหายใจ.. เมื่อความรักไม่ได้ขึ้นอยู่ที่คนสองคน เมื่อคนจนมีแค่รักมันไม่พอ เมื่อความรักถูกตีตราด้วยเงินทอง ชาติทรมานหัวใจเราสองเหลือเกิน.. * น้ำที่ตาของเธอไหลลงตรงอก และบอกรักฉันสุดหัวใจ โลกใบนี้ใจดำพี่เห้อ ใยต้องแยกเราให้จากกันไป ฟ้าดินเหมือนจงใจแกล้งกัน หรือสวรรค์กำหนดไว้ ให้เกิดมารักกันได้แต่ไม่ให้คู่กัน * น้ำที่ตาของเธอไหลลงตรงอก และบอกรักฉันสุดหัวใจ โลกใบนี้ใจดำพี่เห้อ ใยต้องแยกเราให้จากกันไป ฟ้าดินเหมือนจงใจแกล้งกัน หรือสวรรค์กำหนดไว้ ให้เกิดมารักกันได้แต่ไม่ให้คู่กัน ให้เกิดมารักกันได้.. แต่ไม่ให้คู่กัน