เฮากะสิขี้ฮ้ายปานนั้นบ้อ

มานั่งซอมแก้วเหล้า แค่แคร์คำคนด้อยค่า บ่นให้ฟ้าให้ดินให้วาสนา ฟังคำไผว่ากะแวะหาร้านเหล้า ให้มึนจนลืมความจริง ให้มันทิ้งความหม่น มีแต่ข้ออ้างขังอยู่เต็มหัว หาแต่คำแก้ตัวจนลืมคิดแก้ไข หาแต่เหตุผลมาให้เจ้าของเมามาย * เฮากะสิขี้ฮ้ายป่านนั่นบ้อ ได้ส่ำนี้บ้อ ยอมง่ายไปบ่บักหัวใจ หมากินควมคิดคือโบราณเพิ่นว่า เป็นคนบ่กะละ (บ่กะละ) วนแต่ลูปเก่าๆ หาเรื่องเหงาแล้วเมามาย พ่อแม่เลี้ยงมาพาใหญ่ เฮาสิฮ้ายป่านนั่นบ่ เฮาบ่ได้คาดฝัน เฮากะแค่บ่มีใจ ขาดความกล้าความเสมอต้นเสมอปลาย ตั้งใจดีๆ แต่บางทีก็ล้มง่าย ปีเดือนมันเลื่อนผ่านไว แต่นิสัย.. ของเฮาติ๊บ่เปลี่ยน มีแต่ข้ออ้างขังอยู่เต็มหัว หาแต่คำแก้ตัวจนลืมคิดแก้ไข หาแต่เหตุผลมาให้เจ้าของเมามาย * เฮากะสิขี้ฮ้ายป่านนั่นบ้อ ได้ส่ำนี้บ้อยอมง่ายไปบ่ บักหัวใจ หมากินควมคิดคือโบราณเพิ่นว่า เป็นคนบ่กะละ (บ่กะละ) วนแต่ลูปเก่าๆ หาเรื่องเหงาแล้วเมามาย พ่อแม่เลี้ยงมาพาใหญ่ เฮาสิฮ้ายป่านนั่นบ่ คำแก้ตัวบ่ได้พาเฮารอด คำบ่นบ่ได้พาเฮาแก้ไข สู้ให้มันสุดเคยเฮ็ดจักเทื่อล่ะไปถามใจ เฮาสิขี้ฮ้าย.. อยู่พอส่ำนี้ซั่นบ้อ